Sommige bands hebben zo’n enorm gebrek aan muzikaal talent en zelfkritiek dat ik het niet helemaal begrijp. Neem nu het Spaanse Visceral Damage. Deze band maakt het soort brute Death Metal wat Brodequin jaren geleden voor het eerst liet horen, maar dan vele malen slechter.

Nog even los van de cliché bandnaam en de al even stompzinnige songtitels (Hammer Massacre, Cannibal Semen, dat soort werk), maar dit is echt het soort band die Death/Grind een slechte naam geeft. Dof klinkende, voorthakkelende drums, een soort ondefinieerbare radioruis die voor gitaar moet doorgaan en ergens op de achtergrond een nietszeggende dreun als bas vertegenwoordigen het instrumentale spectrum. Voeg hier een grunt aan toe die nog het meest wegheeft van het varken bij de locale kinderboerderij die met enige desinteresse zijn voederbak nog eens doorzoekt en het beeld is compleet. Knor, glibber, knor knor, slurp en oink onder begekeiding van een polonaise seniele bejaarden als je begrijpt wat ik bedoel.

Vreemd ook dat een goed label als Xtreem Music (Abaddon Incarnate, Disgorge, Paganizer) het nodig vond om deze bagger in veelvoud op schijf te persen. Zal wel iets met persoonlijke connecties te maken hebben of zo. Het dieptepunt van dit alles is een instrumentaal (!) nummer met de inspirerende titel Lost, Tired And Forgotten wat alles wat nog enigszins interessant aan de plaat genoemd kon worden rigoureus van de tafel veegt. Erg dapper, jezelf zo te kijk zetten.

Kortom, de heren van Visceral Damage zullen dit vast ongelofelijk stoer en bruut vinden, maar als ik Henkjan Smits had geheten had ik ze gezegd dat ze beter kunnen stoppen met performen.

Tracklist:
1. Dantesque Landscape Of Hell (Intro)
2. In Advanced State Of Decomposition
3. Hammer Massacre
4. Cannibal Semen
5. Garden Of Mutilation
6. Maggots Under Skin
7. Necroganic Ingestion
8. Lost, Tired And Forgotten (Instr.)
9. Empire In Decadence