Alice Cooper weet van geen ophouden. De befaamde shockrocker brengt met Road zijn negenentwintigste album uit. De 75-jarige heeft nog steeds een overvolle agenda. Ook met zijn andere band Hollywood Vampires is hij volop actief. Hoewel hij geen klassiekers meer maakt als Love It To Death (1971) of Billion Dollar Babies (1973), is er geen sprake van een neerwaartse spiraal. Van de negen platen die hij sinds het millennium uitbracht, zijn eigenlijk alleen Along Came A Spider (2008) en Welcome 2 My Nightmare (2011) minder geslaagd. Daarbuiten blijft Alice Cooper steevast leuke platen uitbrengen.
Voor Road krijgt Cooper weer hulp van producer Bob Ezrin. Alle leden van de band mochten ideeën aanleveren. De songs zijn tijdens het touren in hotelkamers geschreven, geoefend tijdens de soundchecks en als demo’s opgenomen. Direct na de tour is de band begonnen met het uitwerken en opnemen van het album. Ezrin en Cooper hebben alle aanleverde ideeën verwerkt tot songs. Zoals de titel al aangeeft, zijn de liedjes op Road korte verhalen over alle ins en outs rondom het touren met een band en wat je nodig hebt om succesvol te worden. Alles met een flinke dosis humor en zelfspot.
Het songmateriaal grijpt terug op verschillende periodes in Coopers carrière. Zo hebben enkele songs die echte seventieshardrocksound (I’m Alice, All Over The World en Big Boots). Daarnaast hoor je in Dead Don’t Dance, The Big Goodbye en White Line Frankenstein een wat zwaarder gitaargeluid terug dat ook op de albums Brutal Planet (2000) en Dragontown (2001) te horen is. Ook waagt Cooper zich met Baby Please Don’t Go weer aan een ballad. Dit nummer kan zich weliswaar niet meten met How You Gonna See Me Now of Only Women Bleed, maar 'The Coop' blijft een mooie stem hebben voor rustigere songs.
Met Tom Morello (Rage Against The Machine), Keith Nelson (Buckcherry), Wayne Kramer (MC5) en Kane Roberts (voormalig gitarist van Alice Cooper eind jaren tachtig) zijn er weer wat gastmuzikanten te horen. Mooie toevoegingen op het album zijn Magic Bus (een geslaagde cover van The Who met fraai drumwerk van Glen Sobel) en Road Rats Forever (een heropgenomen compositie van Alice Cooper van de ondergewaardeerde Lace And Whiskey-plaat). Laatstgenoemde is een nummer dat natuurlijk perfect in het thema van het album past.
Alice Cooper heeft aangegeven dat hij zich ondanks zijn leeftijd nog zeer fit voelt. Hij denkt nog niet aan stoppen en gaat nog door met touren en albums maken. De laatste drie albums Paranormal (2017), Detroit Stories (2021) en nieuwste aanwinst Road zijn vermakelijke albums die op een fraaie manier teruggrijpen op het verleden. Je hoort mij dus niet klagen als Alice Cooper nog lekker door blijft gaan.
Tracklist:
1. I'm Alice
2. Welcome To The Show
3. All Over The World
4. Dead Don't Dance
5. Go Away
6. White Line Frankenstein
7. Big Boots
8. Rules Of The Road
9. The Big Goodbye
10. Road Rats Forever
11. Baby Please Don't Go
12. 100 More Miles
13. Magic Bus (The Who-cover)
