Wat hebben een rood konijn, een entiteit die Fia heet en Alice In Wonderland met elkaar te maken? Het zijn alle drie elementen die terugkomen in The Rabbit Hole van The Great Discord. De excentrieke progressieve deathpop-formatie noemt het sprookje van Lewis Carroll als inspiratiebron en geeft daar zijn eigen draai aan. Of eigenlijk moeten we haar draai zeggen, want zangeres Fia Kempe heeft het verhaal uitgewerkt, dat in boekvorm verkrijgbaar is, inclusief illustraties van Mattias Frisk.

Maar laten we het vooral over de muziek hebben. Progressive death pop dus. Progressive heeft met name te maken met de bijzondere samensmelting van stijlen (pop, rock, metal) en daarnaast met de Periphery-achtige riffs. Death heeft geen betrekking op death metal, maar op het donkere tintje. Pop ten slotte heeft betrekking op de songstructuren en de zang, al is de rockstem van Kempe beslist sterk.

Het draait bij The Great Discord met name om haar zangstem. Zij zorgt met haar vocale diversiteit dat je blijft luisteren. Fia Kempe kan niet alleen in de hogere regionen goed uit de voeten, maar ook de lage tonen komen prima door. De hoekige metalriffs, de rockende akkoorden en de strakke ritmesectie krijgen minder aandacht, al staat alles duidelijk in de cleane en krachtige mix. De riffs in Tell-Tale Heart en het technische spel in Noire springen ertussenuit. Verder gebeurt er wel veel, maar gaat veel ook ongemerkt voorbij.

De mix van catchy zanglijnen en ongebruikelijke twists heeft gewenningstijd nodig. The Great Discord maakt namelijk geen makkelijk in het gehoor liggende muziek. Toch is deze release toegankelijker dan het debuut Duende (2015). Dat hoor je bijvoorbeeld aan de vrijgegeven atmosferische track Darkest Day, die al snel blijft hangen of aan de ballad Neon Dreaming (over het keerpunt in je leven, het realiseren dat je andere keuzes moet maken). De zanglijnen zijn hierin veel minder theatraal en excentriek dan in The Red Rabbit of het agressieve Gadget.

Verwacht geen toprelease, want daarvoor ontbreekt de herinneringswaarde en de muzikale inhoud. Kun je wat met een mix van vrouwelijke poprockvocalen, Periphery-gitaarwerk en een krachtige stadionrockritmesectie of ben je liefhebber van The Agonist, waarbij de nadruk op de zang ligt, dan is deze release echter de moeite waard om te checken. The Rabbit Hole is weer eens wat anders. Enerzijds toegankelijker dan zijn voorganger, maar anderzijds is de bijzondere combinatie van stijlen in samenhang met het concept uitdagend genoeg.

Tracklist:
1. Dimman
2. Noire
3. Gadget
4. Darkest Day
5. Tell-Tale Heart
6. The Red Rabbit
7. Neon Dreaming
8. Downfall
9. Cadence
10. Omen
11. Persona