Metalfan.nl - Metal nieuws, reviews, interviews en meer...

22-05-2018

Interview: Kobra And The Lotus
Met Kobra Paige
Door Jeffrey
Geplaatst in april 2018

Op 27 april komt het tweede deel van Prevail van Kobra And The Lotus via Napalm Records op de markt. De twee delen, waarvan het eerste vorig jaar is verschenen, zijn tegelijkertijd opgenomen, maar verschijnen dus los van elkaar; een bewuste keuze van het label. Zangeres Kobra Paige licht de keuze toe. De Canadese frontvrouw heeft het verder onder andere over de Japanse versie van Let Me Love You en is openhartig over haar gevecht met de ziekte van Lyme.

Kobra And The Lotus

Gefeliciteerd met het nieuwe album.

Dank je.

Iedereen heeft zijn eigen favorieten. Die van mij zijn Fallen Empire, You’re Insane en Losing My Humanity, maar dat komt wellicht omdat ik van progressieve muziek hou. Vooral de eerste twee bevatten tempoveranderingen en twists.

Er staan inderdaad een paar nummers op met progressieve elementen. Ik begrijp de keuze voor Losing My Humanity ook wel vanwege de breakdown.

Wat zijn jouw favorieten?

Het is moeilijk om een keuze te maken, want er staat geen muziek op het album waar we niet achter staan. Ik hou zelf heel erg van Losing My Humanity, Ribe en My Immortal. Let Me Love You en White Water trouwens ook. Ik hou eigenlijk van allemaal, haha.

Het zijn ook heel verschillende nummers.

Inderdaad. We hebben erg ons best gedaan om het ene nummer niet als het andere te laten klinken.

Desondanks zit er waarschijnlijk wel een verbinding tussen Ribe en My Immortal, want in beide kom jij terug met de tekst “hey” en ook muzikaal is er een verwijzing.

Ze hebben beslist een verbinding met elkaar. Het Deense Ribe is de stad waarin we opnamen hebben gedaan. My Immortal was klaar en daar hebben we een intro bij gemaakt. Je kunt de vogels die daar waren gedurende de hele track horen zingen. Het is best sentimenteel, want het herinnert ons aan waar we verbleven en overnachtten. Het gitaarspel in het intro transformeert in de hoofdriff van My Immortal, dus ze gaan hand in hand.

Behalve muzikaal is er ook tekstuele diversiteit. Het ene nummer behandelt een algemeen onderwerp en het andere is zeer persoonlijk.

Absoluut. Het ene nummer is heavy en donker en gaat over het verliezen van menselijkheid, over het verdriet in je hart, over kwetsbaar zijn en bereid zijn om dingen binnen te laten komen. Dat hoeft niet alleen liefde te zijn, maar kan ook het leven zijn en jezelf beschermen. White Water is persoonlijker. De stemming en de manier waarop ik vertel, zijn duidelijk. Onze zielsverwant bestaat niet meer. Het gaat over verlies van een relatie in je leven. Het gaat over het verbreken van banden en specifiek over een significante verbreking die ik heb meegemaakt. Ik vertel over het verdriet en in het refrein reflecteer ik op het feit hoe ik achteraf eigenlijk heb gewenst, dat in plaats van de manier waarop we samen hebben geleefd, ik eigenlijk had moeten laten weten aan diegene hoe exceptioneel diegene was. Het nummer heeft twee kanten, want op een gegeven moment verandert de tekst in een universele boodschap die voor iedereen bestemd is. Het gaat bijvoorbeeld over het verlangen om gezien en gehoord te worden. Over houden van en liefde voelen.

Hoe persoonlijk de teksten ook zijn, je geeft ze een twist mee zodat iedereen kan meeleven. Dat is een van de krachten van Kobra And The Lotus.

Het is een van de belangrijkste dingen voor mij.

Ondanks de zware en donkere aspecten van de teksten en de moeilijke tijd waarin we leven om een connectie met elkaar en met jezelf te vinden, geef je er uiteindelijk wel een positieve draai aan.

Inderdaad. Het was dan ook een doelbewuste keuze om met The Chain beide Prevail-delen af te ronden. Het was voor mij de beste manier om dat samen te vatten in woorden. Ik heb wat woorden veranderd, zodat er niets is dat mensen naar beneden kan halen of in het negatieve kan trekken. Het is juist het wegtrekken van mensen uit iets wat ze pijn doet en ze juist kracht geven dat ze niet alleen staan. Ik hoop dat ze zich daardoor verenigd voelen en zich dus niet meer alleen voelen. Muziek in zijn algemeenheid is zeer krachtig. Je kunt mensen verbinden, ondanks dat ze hun specifieke ervaringen beleven. The Chain is het cement van die connectie. Ik hou van die gedachte dat je mensen kunt verbinden.

Is het tot op zekere hoogte ook spiritueel?

Beslist, zeker een nummer als My Immortal. Spiritualiteit wordt gedefinieerd door een individu. Ik hoor wel eens dat ik niet spiritueel zou zijn, maar de vraag is hoe je spiritualiteit definieert. Als je heel veel plezier haalt uit muziek, wandelen of uit de natuur is dat al spiritueel. My Immortal gaat over het ontbinden van die individualiteit, over alle ideeën wie iemand is, wat iemand definieert in zowel heden als verleden. Er is altijd iets groter dan ikzelf. Iedereen is significant. We zijn puzzelstukjes van een groter geheel. Ik zet het op een lichtvoetige manier in perspectief. Het innerlijke kind is aanwezig en het is een spiritueel stuk. Hoe mooi kan het zijn om het verleden los te laten?

Tijdens de opnamen van het album had je de ziekte van Lyme. Komt die strijd nog terug in de teksten?

Tot op zekere hoogte in You’re Insane. Het gaat om het definiëren van wat normaal is. Het gaat ook over dat we niet alles kunnen bevatten wat op deze planeet plaatsvindt. We moeten mensen vertrouwen die voor onze gezondheid zorgen. Ik heb een psychische aandoening in mijn familie. Er is een dunne lijn tussen dat mensen zeggen dat ik gek ben en dat alles in mijn hoofd plaatsvindt enerzijds en anderzijds dat dit is wat er gebeurt en we kunnen er iets aan doen. Er vindt heel veel geroddel plaats. Het is heel interessant. Ik denk dat veel van mijn frustratie in dat nummer is verwerkt. Toch is de grote lijn van de tekst daar niet mee verbonden. Het hielp me meer bij de emoties waarover ik op een andere manier spreek, bijvoorbeeld in mijn relatie met de jongens in de band. Ik was echt aan het vechten terwijl ik het schreef. Ik was echt de hele tijd uitgeput.

Je hebt daardoor tijdens de opnamen ook veel moeten rusten en hebt op de grond gelegen in de studio.

Ik moest veel rusten en als ik mijn ogen sloot, kreeg ik het koud. Het was heel bizar. Het was heel moeilijk om energie te vinden om iets te gaan doen, maar alles is uiteindelijk gegaan zoals het moest gaan. Misschien als ik niet zo zou worstelen, zou het niet zo goed hebben uitgepakt. Het zou heel anders klinken.

Je kunt dat direct terughoren.

Ja, ik kan het direct horen; het verdriet, de worsteling. Die kleuren de woorden op een bepaalde manier.

Uiteindelijk ben je genezen, kon iedereen lezen op Facebook in februari.

Ja, ik heb veel geluk gehad dat ik erdoorheen ben gekomen. Het is een zwaar gevecht en sommigen hebben het er vanwege hun leeftijd heel moeilijk mee, maar je kunt er beslist iets aan doen. Heel veel zelfs en uiteindelijk kun je genezen. Het is echter heel zwaar om ermee om te leren gaan en om te weten wat er precies verkeerd is. Wat griezelig is, is dat niet alle bloedtests die terugkomen de juiste uitslag bevatten. Zelfs als de uitslag ‘negatief’ is, kan de bacterie er nog steeds zitten, maar gelukkig gaat het inmiddels een stuk beter met mij.

In You’re Insane is er een sample opgenomen. Waar komt die vandaan?

Dat zou ik op moeten zoeken. Het is een meisje die praat over haarzelf, over het overgeven van jezelf aan mentale problemen vanwege je manier van denken en je gedachten zelf. Het is een “stock footage sample” van een patiënt. Jacob (Jasio Kulakowski, gitarist, red.) heeft die sample aangedragen en ik vond deze perfect passen.

Kobra And The Lotus

Laten we het weer over positieve dingen hebben. Jullie hebben een Japanse versie van Let Me Love You gemaakt. Hoe ben je op dat idee gekomen?

De Japanse versie was eigenlijk bedoeld als bonustrack op de Japanse versie van Prevail II. Ik had het idee al langere tijd en toen we uiteindelijk het nummer opnamen, realiseerden we ons dat iedereen zo benieuwd is naar wat Japan krijgt, dat we het op een hoger plan brachten en er een video bij hebben gemaakt.

Ook de miniaturen zijn goed gelukt. Een gat in de markt? Ik denk dat mensen het leuk zouden vinden als ze bij de concerten te koop zijn.

Dat is een interessant idee. Erg leuk. Het was heel grappig om ze te zien toen ze bij ons binnenkwamen. We hebben er wel veel grappen over gemaakt. Ronny (Gutierrez, gitarist – red.) zei: “When everyone gets plastic surgery for one photo shoot.” Iedereen wist op dat moment dat hij het over de neuzen van de miniaturen had. De neuzen worden altijd klein in dit soort gevallen en ze zijn bij iedereen goed gelukt, maar bij hem is het echt een gepolijste neus geworden. Dat was voor hem voor het eerst in zijn leven. We zijn heel blij met het resultaat van zowel de animaties als de miniaturen.

Van Let Me Love You is een clip, maar jullie brengen meerdere clips uit. Van Velvet Rose komt er ook nog een.

Jazeker. Het gaat er daarin vrij wild aan toe, haha. De clip zou op 27 april uitkomen, maar Napalm Records wilde heel graag een andere clip, die van The Chain, op die datum wereldkundig maken, dus ik denk dat die van Velvet Rose pas in juni of juli volgt.

Nu we het over het label hebben: het was in eerste instantie de bedoeling dat Prevail als een dubbel-album werd uitgebracht. Waarom is ervoor gekozen om de twee delen te scheiden?

We vonden het allemaal een heel goed idee van Napalm Records om Prevail in twee delen uit te brengen. Het is enorm veel werk geweest om alles in een keer op te nemen trouwens. Er zou in eerste instantie zes maanden tussen beide releases zitten, maar er is besloten om dat gat groter te maken vanwege de tussenliggende videoclips en om het album overal goed te verspreiden. Het is uiteindelijk een slimme strategie en voor het label extra veel werk, dus daar ben ik Napalm zeer dankbaar voor.

Hoe hebben jullie bepaald welk nummer op welke plaat werd gezet?

Het viel heel prettig op zijn plaats. We wisten dat TriggerPulse en You Don’t Know op het eerste deel zouden komen te staan. Napalm koos TriggerPulse als eerste single en dat lag in lijn met hoe wij erover dachten. Er waren bepaalde nummers die heel goed bij elkaar pasten, zoals Victim bij You Don’t Know en Gotham bij TriggerPulse. We wilden op elk album een gelijke hoeveelheid metal en rock hebben en op elk slechts één ballad. We hebben Light Me Up dus op het eerste deel gezet en White Water op het tweede deel. Daarna viel alles op zijn plaats: Hell On Earth op de ene en Fallen Empire op de andere. Let Me Love You gaat een beetje hand in hand met Heartache. Uiteindelijk is het allemaal op zijn plaats gevallen. Best magisch eigenlijk.

[ Terug naar de Interviews ]