Volgens Hammerheart Records is deze cd de "ultimate Death/Thrash bomb for 2002". Dit soort beloftes kun je natuurlijk links laten liggen, want het promo-department van Hammerheart zou z'n werk slecht doen als die lui de cd met de tekst "a moderately pleasing Death/Thrash album" onder aandacht probeerden te brengen. Laten we "The Killer" dus maar even onder een kritische loep wat nader bekijken en met een onafhankelijke evaluatie voor de dag komen.

Impious is, zoals inmiddels duidelijk mag zijn, een band die Thrash Metal met Death Metal mengt en daardoor - hoe kan het ook anders? - een sprekend Zweedse sound schept. "The Killer" is de derde langspeler van deze band, maar de vorige twee albums zijn uitgebracht door Black Sun Records en het is dan ook niet verwonderlijk dat ze aan de meeste liefhebbers van het genre voorbijgegaan zijn. Maar door de deal met Hammerheart zal Impious ongetwijfeld snel aan naamsbekendheid winnen en ook het grote(re) publiek bereiken.

Na een korte intro begint de muzikale slachting met "Burn the Cross". Met een betere song kun je zo'n agressief album niet beginnen, want het nummer is een muzikale schop in je gezicht waardoor je nog een kwartier lang tanden ligt uit te spugen. Het is een snel nummer, wat meteen de toon zet voor de rest van het album en als ik een favoriet zou moeten noemen zou ik deze geweldige Death/Thrash-hybride kiezen. Het was me al snel duidelijk dat de rest van het album niet dit extreme niveau haalt, maar desondanks is het een verpletterend album met als uitschieters de volgende nummers:
"Dead Eyes Open" doet erg denken aan Death Metal giganten The Crown en was niet misplaatst geweest op hun laatste werkje "Crowned in Terror". Aangezien ik erg te spreken ben over dat album is dit een groot compliment ten opzichte van Impious.

Het vijfde nummer, "The Deathsquad", mag er ook wezen. Het is een snelle en technische thrasher die het vooral moet hebben van het gave refrein en de vocale erupties van Martin Åkesson. Het is natuurlijk niet helemaal eerlijk om constant dezelfde vergelijking te maken, maar ik moet ook hier wederom aan The Crown denken.
"Sick Sex Six" is verreweg het meest toegankelijke nummer van de cd. Door de lage vocalen en sterk aanwezige keyboards die afsteken tegen de opzwepende metalen stukken, schept de band een sterk contrast binnen het nummer en zorgt voor een opvallend afwisselend element binnen het album.
Het krachtige "Stabbed 69 Times" is ook het vermelden waard. Het kent een vrij constant tempo dat als podium dient voor de zanger, die in dit nummer z'n duivelse kunsten op meedogeloze wijze tentoon stelt.
"Needles of Sin" is een compositie die overheerst wordt door Zweedse Death Metal en het is zeker niet verkeerd om wat typische Gothenburg-achtige gitaarstukjes te horen op een album dat er verder niet zo veel mee te maken heeft. Het is door de schitterende dynamiek, contrasten en gitaarsolo's een van de sterkste nummers van de cd. Moge dat wat zeggen over een album dat bol staat van de sterke nummers!

Deze jongens hebben het in zich om het ver te schoppen in de wereld van de Extreme Metal. Een aanrader voor liefhebbers van The Crown en een ieder die geïnteresseerd is in een dodelijke combinatie van het beste van Slayerige Thrash en Zweedse Death Metal!

Tracklist:

1. Intro
2. Burn the Cross
3. Dead Eyes Open
4. Caught in Flesh
5. The Deathsquad
6. Sick Sex Six
7. The Hitman
8. Kill For Glory
9. Stabbed 69 Times
10. Needles of Sin
11. Digital Devil