Het Italiaanse Rhapsody is de onbetwiste koning in de muziekstijl die ze zelf omschrijven als "symphonic epic hollywood metal", wat niet zo gek is aangezien er weinig bands zijn die zich zo omschrijven. Maar eigenlijk is het gewoon symfonische powermetal Inmiddels zijn de heren toe aan hun vierde album, wat het laatste zou zijn in het grotere verhaal dat door alle albums liep.

Net als de voorgangers is Power Of The Dragonflame groots opgezet. Het album opent precies zoals ik van te voren verwacht had dat het zou openen, namelijk met een koor, een orgel, en bombastisch gedrum. Zodra Knightrider Of Doom begint weet je echter zeker dat het om Rhapsody gaat: het typische Rhapsody geluid is namelijk weer volop aanwezig. Heel snel gitaarwerk, snelle drums, en dan de uiterst herkenbare zang van zanger Fabio. Waar hij over zingt is vaak een raadsel, want door zijn stem en accent zijn de teksten niet altijd even duidelijk.

Wat opvalt is het vele gebruik van het koor, want dat komt nog meer terug dan op Dawn Of Victory en Rain Of A Thousand Flames. het is echter niet zo storend, want het past erg goed in de muziek. De nummers zijn wel iets harder dan het vorige werk, maar het is nog altijd overduidelijk een typisch Rhapsody album. Ondanks de snelle nummers zit er toch erg veel melodie in de nummers. Het gebruik van keyboards wordt dan ook niet geschuwd om dit voor elkaar te krijgen. Of er een echt orkest gebruikt is weet ik niet, maar in ieder geval zijn de klassieke instrumenten ook volop aanwezig.

Aan de titels alleen al kan je wel raden dat het een fantasy-album betreft. Waar ze de titels vandaan halen is me een raadsel, maar de een is nog fantastischer dan de andere. The March of The Swordsmaster, Knightrider Of Doom, Steelgods Of The Last Apocalypse, de een is nog gekker dan de ander. Maar zulke titels zijn we natuurlijk al lang van de band gewend, en zonder zou het geen echt Rhapsody album zijn.

De productie van het album is erg helder. Alles klinkt echt perfect. Ook zanger Fabio Lione en de diverse stemmen van het koor klinken erg zuiver. Hoogtepunt van het album is wel When Demons Awake, waarin de zang anders is dan normaal. Door de onheilspellende intro wordt gelijk de toon van het nummer gezet. De zang, welke afwisselend van links naar rechts springt, is bijna eng te noemen, en wordt ondersteund door voor Rhapsody erg evil-klinkende muziek. En met een bijna 20 minuten durend nummer (Gargoyles - Angels Of Darkness) heeft Rhapsody ook gelijk het langste nummer van hun repertoir geschreven, om zo een erg goed album af te sluiten.

Tracklist:
1. In Tenebris
2. Knightrider Of Doom
3. Power Of The Dragonflame
4. The March Of The Swordmaster
5. When Demons Awake
6. Agony Is My Name
7. Lamento Eroico
8. Steelgods Of The Last Apocalypse
9. The Pride Of The Tyrant
10. Gargoyles - Angels Of Darkness