Metalfan.nl - Metal nieuws, reviews, interviews en meer...

17-11-2017

Interview: Europe
Met Jon Levén
Door René
Geplaatst in november 2017

Na een lange pauze kwam Europe in 2004 weer bijeen voor het comeback-album Start From The Dark. Sindsdien weet de Zweedse band niet van ophouden en verschijnt er om de paar jaar een nieuw album dat weer anders klinkt dan zijn voorganger. Walk The Earth is het meest recente werk. Bassist Jon Levén voegde zich bij de band in 1981 en speelt mee op alle albums. Hij is dus de ideale persoon om ons bij te praten over het nieuwe album. Ook komen zijn drukke bestaan als muzikant en zijn nieuwe allstar-band Alligiance Of Rock ter sprake.

Europe

Toen ik mijn elfjarige nichtje vertelde dat ik de bassist van Europe zou gaan spreken, wist ze niet over welke band ik het had. Maar al bij de eerste noten van The Final Countdown herkende ze het nummer. Zo’n jong kind die een hitsong uit 1986 kent, dat is toch best bizar?

Haha, fantastisch. Dan heb ik nog het volgende verhaal voor je. Mic Michaeli, de keyboardspeler, en ik zaten ergens op Schiphol een kop koffie te drinken. Een serveerster van ongeveer twintig tot vijfentwintig jaar vroeg ons of wij niet toevallig in een rockband zaten. Europe kende ze echter niet. Later vroeg ze naar een aantal nummers van ons. En bij The Final Countdown kende ze ons natuurlijk wel. Haar ouders luisterden daar vroeger vaak naar. Het nummer is tegenwoordig groter dan de band zelf.

Dat moet geweldig zijn, een nummer in je repertoire dat jong en oud kent?

Zeker. En veel van de mensen die The Final Countdown kennen, weten vast niet wie de band achter het nummer is. Ozzy Osbourne zei ooit dat iedere band een anthem moet hebben. Black Sabbath heeft Paranoid en wij hebben The Final Countdown.

In oude interviews heb ik gelezen dat het maken van albums in de jaren 80 een minder prettige ervaring was dan tegenwoordig. Waarom is dat?

Dat is omdat we tegenwoordig weten wat we doen in de studio. Als jonge band hadden we die kennis nog niet. Geen kwaad woord over Kevin Elson, de producer van The Final Countdown. Het product was voor die tijd prima. Tegenwoordig laat de platenmaatschappij ons vrij in onze keuzes en dat is het verschil met vroeger. Zo zijn we voor War Of Kings (2015) zelf met producer David Cobb gekomen. Vroeger was een platenmaatschappij een groot bedrijf dat de controle over jouw band had. Nu hebben wij zelf die controle.

Voordat het nieuwe album Walk The Earth in de winkels lag, hebben jullie eerst nog veel shows gespeeld, onder meer op de twee Cityrock-festivals in Nederland.

Klopt, we hebben de hele zomer op festivals gespeeld. In augustus hadden we een paar weken vrij. Ik maakte gebruik van de vakantie om op bezoek te gaan bij mijn zoon in Cyprus, die daar woont voor zijn werk. Ik was daar met mijn andere, jongste zoon en bezocht vooral het strand. En na de vakantie kwam de band weer bijeen voor de twee Cityrock-shows begin september. De batterijen waren weer goed opgeladen. Dat was ook wel nodig na de drukke zomertournee.

Was Walk The Earth in die periode al af?

Het album was gemixt en klaar om uitgebracht te worden. In mei zijn we de studio ingegaan voor de opnames. Die namen twee weken in beslag. Daarna moesten er nog beslissingen genomen worden over bijvoorbeeld de albumcover.

Werden er bewust geen nummers van dat album gespeeld tijdens de festivalshows?

Inderdaad, daar gaan we pas met de komende tournee mee aan de slag. Het idee is zelfs om alle nieuwe nummers in te studeren. We gaan niet elke avond het hele album spelen, maar we wisselen de nummers steeds af. De wens is om zoveel mogelijk nieuw materiaal te spelen. We hebben elf studioalbums met muziek waar we uit kunnen te kiezen. En ik ben bang dat we dit keer een aantal fans gaan teleurstellen omdat we niet hun favoriete nummer hebben gespeeld. Het is gewoon moeilijk kiezen met elf albums op zak. Dat gaan we dus oplossen door meerdere setlists samen te stellen.

Sinds de reünie in 2004 heeft elk album van jullie een andere stijl. Het nieuwe album Walk The Earth is zwaar beďnvloed door rockbands die hun albums in de jaren 70 hebben uitgebracht. Hoe bepalen jullie per album welke koers er wordt gevaren?

Europe - Walk The Earth Het is niet zo dat we daar uitgebreid over praten. Hooguit komt tijdens een tournee bepaalde bands ter sprake die we op dat moment geweldig vinden. Als we samenkomen voor nieuw studiowerk, werken we vooral aan de muzikale ideeën die ieder van ons heeft. We gaan aan de slag met de beste ideeën en uiteindelijk houden we tien nummers over. We concentreren ons dan op die tien nummers, want wij zijn slecht in het maken van bonustracks. Dat heeft de producer ook het liefst, want het moet allemaal in twee weken opgenomen zijn.

Waarom gaan jullie niet langer de studio in? Die optie heb je toch als band die zelf de controle heeft over dat proces?

Dan wordt het een duur grapje. We zaten dit keer in de wereldberoemde Abbey Roads Studios in Londen en daar zit een behoorlijk prijskaartje aan. Bovendien wilden we graag Cobb weer als producer hebben. Hij was alleen beschikbaar voor die twee weken in mei. Dit was ook het geval met producer Kevin Shirley ten tijde van Bag Of Bones (2012). Ook hij wilde het in twee weken doen. Je wordt gedwongen alles live op te nemen. Het geheel blijft dan fris en organisch. Wij zouden er ook niet langer over willen doen. Een korte tijdspanne werkt voor ons het beste. Dat dwingt ons om hard te werken. Als we het rustig aan zouden doen, is de kans groot dat we eerst uitgebreid aan de koffie gaan en een beetje over van alles en nog wat gaan kletsen.

Wat heb jij allemaal bijgedragen aan Walk The Earth?

Dit keer heb ik alleen het nummer The Siege aangeleverd. Op War Of Kings staan meer nummers van mij. Tijdens het opnameproces is het belangrijk om je ego weg te laten. In Europe zitten vier muzikanten die nummers aanleveren. Drummer Ian Haugland is de enige die geen muziek schrijft. Samen beslissen we welke nummers het album uiteindelijk gaan halen. Ik had zeven of acht ideeën aangedragen en ben tevreden dat één daarvan het album heeft gehaald. Het is voor ons geen wedstrijd.

Sinds een paar jaar speel jij in een andere band genaamd Allegiance Of Rock. Wat kun je daarover vertellen?

De gitarist is Gus G., bekend van Ozzy Osbourne en Firewind. Anders Johansson speelde onder meer bij Yngwie Malmsteem en Hammerfall en is de drummer. En op zang hebben we Ronnie Romero, de zanger van Lords Of Black, maar recentelijk ook Ritchie Blackmore’s Rainbow. Wij komen een paar keer per jaar samen als we wat vrije tijd hebben. We focussen ons op coversongs en dan hoofdzakelijk nummers van onze eigen bands. Daarbij is de eis dat ze heavy moeten zijn. Van Europe komen Scream Of Anger en The Beast voorbij. Het is een hele gave band om in te spelen. Gus G. is naar mijn mening één van de beste gitaristen ter wereld. En Romero is een fantastische zanger. Voor mij is het prettig om eens wat anders te spelen dan Europe-nummers.

Tot nu toe heeft Allegiance Of Rock alleen opgetreden in Scandinavië. Is er een kans dat er in de toekomst andere landen aangedaan worden?

Ja hoor, waarom niet? Het is alleen moeilijk om daar tijd voor te vinden. Gus G. is op tournee met Firewind en ook nog eens bezig met een nieuw soloalbum. En zo is iedereen een drukbezet muzikant. In oktober speelde ik met Europe in Londen, waar we voor het goede doel een optreden deden. Die show werd in Engeland live uitgezonden op televisie en is de grootste liefdadigheidsshow van het land. Meteen daarna vloog ik door naar Noorwegen voor twee optredens met Allegiance Of Rock. Dat lukte nog wel, maar de komende tijd moet ik volledig beschikbaar zijn voor Europe om te repeteren voor onze aankomende tournee.

Zijn er plannen voor een Allegiance Of Rock-album met nieuwe muziek? Met zo’n line-up zou je als band zo een platencontract bij Frontiers Records kunnen krijgen.

Dat is wel eens ter sprake gekomen. Maar daar moeten we wederom tijd voor zien te vinden en dat is dus lastig gezien onze volle agenda’s. Zelf heb ik genoeg nummers geschreven die oorspronkelijk bedoeld waren voor Europe. Dus ik weet zeker dat ik met de rest van Allegiance Of Rock met muziek op de proppen kan komen.

Mag ik aannemen dat een eventueel album meer in de richting van metal zal komen dan jouw muziek bij Europe?

Dat zou kunnen, met Gus G. als gitarist. Hij speelt immers meer in de heavy metal-stijl. Maar zelf schrijf ik eigenlijk geen metalnummers, maar zijn ze eerder ‘classic rock’ te noemen. Maar goed, Europe heeft momenteel de volledige aandacht. Als we niet op tournee zijn, dan zitten we wel in de studio voor een nieuw album. En die spaarzame momenten dat ik niet met Europe bezig ben, heeft mijn rust de prioriteit.

Europe

Is dat drukke schema wel eens een punt van discussie onder de bandleden?

Nee hoor, want we doen het allemaal graag. Het geeft bijvoorbeeld veel voldoening als er weer een album is gemaakt. En als je dan ook nog eens positieve feedback krijgt, is dat helemaal mooi meegenomen. Ik ben gewoon dankbaar dat ik een baan als muzikant heb. Ik kan ook niks anders doen, want Europe beslaat het grootste gedeelte van mijn leven. Waarschijnlijk blijven we dit doen tot we onszelf te oud gaan vinden.Wat dat betreft zijn wij de gelukkigste mensen op aarde. Er zijn zoveel muzikanten die het tevergeefs proberen te maken in deze industrie. Het is helemaal moeilijk omdat er nauwelijks nog muziek wordt verkocht. Europe is een gevestigde band die nog wel wat exemplaren kan verzetten. Maar voor een nieuwe band lijkt dat haast onmogelijk.

Je zegt dat Europe doorgaat tot de bandleden zichzelf te oud vinden. Denk je al te weten wanneer dat ongeveer zal zijn?

Wie zal het zeggen? De meeste bandleden van Deep Purple zijn inmiddels de 70 gepasseerd en zijn nu pas bezig met hun laatste tournee. Ik vind ook dat het tijd is om te stoppen als we geen goede albums meer kunnen maken. Dat zie ik echter niet gebeuren, want ik ben van mening dat we in dat opzicht nog steeds aan het ontwikkelen zijn. Dus waarschijnlijk nadert het einde als het lichaam niet meer wil meewerken. Ik heb zelf al een nekoperatie achter de rug en een tennisarm gehad. Nu ben ik fit en gezond, maar er zal een tijd komen dat het allemaal niet meer zo makkelijk zal gaan.

Walk The Earth is inmiddels al even uit. Vroeger kon je het succes meten op basis van verkoopcijfers. Hoe weet je of dit album een succes is?

Dat doen we door bijvoorbeeld op Facebook de reacties te lezen als we een nieuw nummer hebben vrijgegeven. Als 99% van de luisteraars het fantastisch vinden, dan is dat geweldig. Daarnaast lezen we de reviews en die zijn gelukkig grotendeels positief. Een slechte recensie negeer ik, maar van een goede beoordeling word ik dan weer blij. Walk The Earth is in dat opzicht zeer goed ontvangen. Ik ben nog geen slechte recensie tegengekomen.

In Zweden is het album op nummer 2 in de hitlijsten terecht gekomen. We hadden de hoogste positie binnen handbereik, maar een of andere dj had op het laatste moment toch net iets meer albums verkocht. In Engeland stonden we op plek 3 in de rockcharts en op plek 16 in de normale hitlijst. Maar ik weet niet of dat goed of slecht is. De beste manier om de reactie van de fans te ontvangen, is als ze naar je optreden komen. Dat is uiteindelijk de beste manier om het succes van het album te peilen.

Meer:

[ Terug naar de Interviews ]