Het is een indrukwekkende package dat deze avond het podium van Podium Hardenberg zal betreden. De moderne metal van Shadows Fall met invloeden uit de traditionele heavy en death metal. De door de jaren heen steeds melodieuzer wordende death trash metal van Soilwork en als hoofdact de spetterende metal van Children of Bodom. De zaal zit bomvol en de t-shirts van de bands vinden gretig aftrek bij de fans. Tijdens de Amerikanen van Shadows Fall ben ik even in onderhandelingen verwikkeld met de tourmanager voor het interview met Children of Bodom later op de avond. Als dat gesprek achter de rug is, besluit ik de laatste nummers van Shadows Fall nog maar even mee te pikken.

Met het aardige laatste album 'The Art of Balance' op zak trekken deze Amerikanen ten strijde als voorprogramma. Ik zie Shadows Fall voor het eerst en het eerste wat op valt is het uitstekende geluid. Heldere dubbele gitaarlijnen in combinatie met de zware opgefokte drums laten menig metalfan hart sneller kloppen. Dat is dan ook het enige. Hoewel zanger Brian Fair best goed bij stem is, maakt hij gebruik van ietwat monotone zang. Ook new metal invloeden zijn niet van de lucht. Het publiek blijft tijdens het concert afwachtend toekijken en meer dan een beschamend applausje kan er niet af na elk nummer. Slechts tijdens 'Destroyer of Senses' en 'Dead World' zijn er enkele headbangers actief vlakbij het podium. De band speelt op zich wel goed en in visueel opzicht zijn de ultra lange dreadlocks van de zanger een must om naar te kijken. Na een dik half uur spelen verlaat men het podium. Slechts ondersteund door een welgemeend applaus van het publiek kan de band terugkijken op een redelijk optreden met een publiek dat hoofdzakelijk voor de hoofd-act van de avond is gekomen.

Redelijk onverwacht dan gaan de Zweedse death thrash metallers van Soilwork van start. Het publiek gaat nu zeker wel uit z'n dak. Het geluid is goed, zanger Björn Strid is goed bij stem en de spetterende gitaarsolo's komen goed uit de verf. Genieten zou je zeggen. Nou, als de podium presentatie niet zo verdomde arrogant zou zijn, dan hadden we het perfecte concert. Björn Strid staat constant mensen uit te dagen en zegt zelfs dat de band de beste van heel Zweden is. Nu is Soilwork een gave band met een aantal leuke cd's op zak, maar je eigen band zoveel status toekennen gaat toch wel heel erg ver.
De muziek dan. Nummers als 'Follow the Hollow', 'The Bringer' , 'As We Speak' en de geweldige song 'Chainheart Machine' passeren allen de revue. Ook wordt er materiaal van het nieuwe album 'Figure Number Five' gespeeld en het publiek blijft opmerkelijk tammer dan bij oudere krakers. Ook 'A Predator's Portrait' wordt niet vergeten en zoals altijd wordt 'Like the Average Stalker' gespeeld. Ook ik ga behoorlijk uit mijn dak en in een flits zie ik dat een jongen voorbij wordt gedragen. Het gezicht vertrokken van pijn. Die dingen gebeuren nou eenmaal. Met een arrogantie van bulkend rijke rocksterren verlaat Soilwork weer het podium. Muzikaal zeer degelijk, maar in visueel opzicht niet om aan te zien.

Dan is het moment aangebroken waarop iedereen heeft zitten wachten. Na een kort rock & roll intro komen de bandleden onder luid gejuig en gebrul het podium op gelopen. Gitarist/zanger en bandopperhoofd Alexi Laiho kijkt lichtelijk verbaasd naar de joelende menigte en meldt later dat hij nog niet zo heel vaak zo'n wild publiek had gezien. Ze vangen aan met de sterke song 'Hate Me!' en daarna 'Needled 24/7'. Het geluid is loepzuiver, Alexi krijst de stembanden weer kapot en ik krijg meters kippenvel van de prachtige gitaarsolo's die de man uit z'n ESP gitaar weet te toveren. Plotseling wordt het concert kort onderbroken door enkele technische problemen met de gitaren. De jarige keyboarder Janne en Alexi vechten een nieuwe 'War of Razors' uit op hun instrumenten en ik besef dat je zoiets geweldigs niet vaak zal zien. Alexi wisselt nog enkele woorden met het publiek en maakt een geintje waardoor het hele publiek figuurlijk op de grond ligt. Één van de hoogtepunten van de avond gaat dan van start. Van het debuut 'Something Wild' (wat normaal angstig wordt vermeden) wordt mijn favoriete CoB song ooit gespeeld. 'Lake Bodom' is de naam en er ontstaat een kolkende massa en een flinke mosh pitt. Verdere songs die nog langskomen zijn onder andere 'Hate Crew Deathroll' , 'Silent Night, Bodom Night', 'Sixpounder' en 'Angels Don't Kill'. Ook tijdens het massaal meegezongen 'You're Better off Dead' ontstaat er een waar gekkenhuis tussen de bezoekers.
Het concert laat een enorm goede indruk achter op me en mijn hoofd zwiept ook als dat van een bezetene op en neer. Tijdens de toegift 'Downfall' heeft keyboarder Janne zich in een strak Hate Crew Deathroll Female shirtje gestoken en word hij luid toegejuigd. Alexi noemt hem Breezer Slet en terwijl het publiek wederom lacht zet men de song in. Bij de gitaarsolo sta ik echt met de bek open te kijken hoe Alexi al die magie uit z'n gitaar tovert.

Al met al terugkijkend op dat optreden was het toch wel een fantastische show. Zowel visueel, muzikaal als vocaal gewoonweg perfect. Bij het volgende concert in Nederland kunnen ze zeker weer rekenen op mijn aanwezigheid.