Om ongeveer half tien begon de gehaktmolen van Monolith te draaien. Dit optreden was natuurlijk een goede gelegenheid om alvast wat materiaal van het aankomende debuutalbum te proeven, en ik moet zeggen dat wat ik ervan gehoord heb van dezelfde hoge kwaliteit is als de vier nummers die op hun mcd "Obliteration of the Despised" staan. Als je van brute Death Metal in de stijl van Cannibal Corpse en Nile houdt en de mcd nog niet in je bezit hebt, zou ik er zeker even acheraan gaan. Wie weet behaalt Monolith uiteindelijk de status van bands als Sinister en God Dethroned, in welk geval je dan een waar collector's item hebt.
Het geheel kwam erg bruut uit de verf, niet alleen door de indrukwekkende geluidsmuur van de band, maar ook door het overweldigend harde geluid. Grunter/bassist Robin Kok neemt een centrale positie in op het podium, en vanwege zijn krachtige lichaamstaal en door haat verwrongen gezicht is hij een imposante verschijning, die de muziek gerechtigheid doet. De band speelde retestrak en met name drummer Sjoerd Visch straalt instrumentbeheersing uit. Monolith zette deze avond een sterk staaltje Death Metal neer, en ik vind het jammer dat het publiek niet wat enthousiaster was. Wat een stelletje dooien zeg, er kon nog geen minimaal pitje vanaf.
Blood Red Throne is inmiddels geen onbekende meer in de Death Metal wereld. De band rondom bassist Tchort (onder andere Emperor, Carpathian Forest en Green Carnation) liet vrij lang op zich wachten, maar beloonde het geduld van het publiek met een uitstekend optreden waar de spetters van af vlogen. De band speelde vooral veel nummers van hun recente album "Affiliated With the Suffering", maar er werd ook wat ouder materiaal gespeeld. Dat de meeste mensen voor Severe Torture kwamen bleek wel toen zanger Flemming vroeg wie het album in z'n bezit had en er bijna niemand reageerde. Ook tijdens dit moddervette optreden was de reactie van de aanwezigen minimaal, wat mijn vermoeden dat dit publiek uit een stel gedrogeerde zombie's bestond alleen maar versterkte.
Vanwege de beperkte mogelijkheden van de Nationale Spoorwegen (privatiseren my ass!) heb ik van Severe Torture helaas maar twee nummers mee kunnen pikken, maar het leek erop dat het publiek eindelijk wat losser begon te komen. Of het allemaal nog goed gekomen is kan ik natuurlijk niet zeggen, maar wel dat Monolith en Blood Red Throne mij prima vermaakt hebben.
