Metalfan.nl - Metal nieuws, reviews, interviews en meer...

21-09-2019

Kamelot, Xandria, Triosphere en Blackguard
Op 2 november 2012 in Effenaar, Eindhoven
Een review door Gilbert
De populariteit van Kamelot is sinds het vertrek van zanger Roy Khan enigszins bekoeld. Begin 2010 deed de van oorsprong Amerikaanse band tijdens een Europese tournee nog zowel een uitverkochte 013 in Tilburg als Paradiso in Amsterdam aan. Ditmaal beperkt het gezelschap zich (noodgedwongen) tot slechts één optreden in ons land, in de wat kleinere Effenaar te Eindhoven. Hoewel de band deze vrijdagavond herhaaldelijk zal beweren dat het concert is uitverkocht, waren op de dag van het optreden zelf nog wel gewoon kaartjes te koop. Dus met de publieke belangstelling voor nieuwe vocalist Tommy Karevik valt het reuze mee. Toch heeft de kersverse aanwinst vanavond een feestje te vieren, want een dag eerder is de Zweed 31 jaar oud geworden. Het publiek mag daarom uit volle borst "Hiep Hiep Hoera" brullen, maar voor het zover is, krijgen we eerst nog de voorprogramma's Xandria, Triosphere en Blackguard voor de kiezen.

Zoals bij de Effenaar wel vaker gebeurt, gaat de voordeur beduidend later open dan gepland, terwijl openingsact Blackguard gewoon op de afgesproken tijd begint. Het gevolg is een lange rij voor de ingang, waarvan alleen de voorsten bij het startschot van Blackguard al binnen zijn. Ook ik kom pas halverwege het optreden binnen. In eerste instantie denk ik me in de datum te hebben vergist, want een gruntende vocalist verwacht je niet direct als support van Kamelot en Xandria. Blackguard blijkt echter wel degelijk deathmetal te spelen, al is het dan de melodieuze en met wat folk- en Children Of Bodom-invloeden doorspekte variant. Het Canadese gezelschap maakt een goede indruk. In het bijzonder valt de groep op door de aanwezigheid van een vrouw achter het drumstel, wat je (helaas) niet zo vaak tegenkomt. Net als de rest van de band geeft Justine "Juice" Ethier blijk van het nodige talent. Laten we dat Blackguard voortaan maar eens in de gaten gaan houden.

Triosphere heb ik al eens eerder gezien en maakte destijds (als opwarmer voor Arch Enemy en Destruction) een goede indruk. De Noorse formatie speelt nog steeds een onderhoudend potje progressive/heavy metal. Toch heeft Triosphere een duidelijk minpunt. De vocalen van zangeres/bassiste Ida Haukland vragen de nodige gewenning. Een vergelijking met de ontoegankelijke, hoge uithalen van een jonge Geddy Lee (Rush) dringt zich op. Wellicht is Haukland vandaag simpelweg wat minder bij stem. Anders denk ik dat Triosphere er goed aan zou doen om een andere zanger(es) te zoeken, mocht de groep de ambitie hebben om ooit een groter publiek te bereiken. Wel scoort Triosphere bij mij, in navolging van Blackguard, bonuspunten door de aanwezigheid van een muzikante die (als bassiste dus, niet als zangeres) bewijst net zo goed een instrument te kunnen bespelen als haar mannelijke collega's. Ook slaagt Haukland er op enkele momenten in om het publiek goed mee te krijgen.

Toen de appetijtelijke Lisa Middelhauve Xandria in 2008 verliet, zag de toekomst van deze Duitse formatie er weinig florissant uit. Opvolgster Kerstin "Lakonia" Bischof hield het bovendien maar een jaartje vol, waarna Middelhauve louter voor een reeks concerten tijdelijk terugkeerde op het oude nest. Eind 2010 trad Manuelle Kraller echter als nieuwe zangeres tot Xandria toe en dat blijkt gelukkig een gouden greep te zijn. Met het in februari verschenen album Neverworld's End weet de symphonic metalband eindelijk het niveau van concurrenten als Nightwish en Epica te evenaren. Vanavond laat Kraller met een sterke zangprestatie zien ook op het podium van toegevoegde waarde te zijn. De nadruk ligt geheel terecht op het nieuwe materiaal, dat live nog meer indruk maakt. Voor mij is het optreden van Xandria de sensatie van deze avond. Het grijze eendje van een paar jaar geleden, dat vooral teerde op het uiterlijk van de frontvrouw, is uitgegroeid tot een majestueuze zwaan. Aan de sterke publieksreactie te zien, ben ik niet de enige die positief verrast is.

Dan is het tijd voor de grote hamvraag: Kan Tommy Karevik op het podium zijn illustere voorganger Roy Khan doen vergeten? Hoewel Kamelot het even met Rhapsody Of Fire-zanger Fabio Lione heeft geprobeerd, koos de formatie uiteindelijk voor hetzelfde recept als Iced Earth een jaar eerder: zoek een jonge, goedkope, getalenteerde vocalist van een vrij onbekende en oninteressante band (in dit geval Seventh Wonder) en laat hem op het eerstvolgende studio-album zoveel mogelijk klinken als zijn populaire voorganger. Net zoals Stu Block op Iced Earths Dystopia (2011) zijn beste Matt Barlow-imitatie uitvoert, zo klinkt Karevik op Kamelots pas verschenen werkstuk Silverthorn als een veredelde Khan-kloon. Silverthorn is dan ook een typische Kamelot-plaat geworden, die elke verrassing ontbeert.

Voor het live-optreden van Kamelot geldt eigenlijk hetzelfde. De show verschilt vrij weinig van de optredens die ik de band met Khan heb zien geven. Terwijl dit een soort van albumreleaseshow is (het eerste Kamelot-concert na de release van Silverthorn) speelt de band slechts drie nummers van de nieuwe cd. Voor de rest is het bijna dezelfde setlist die we de laatste jaren van Kamelot gewend zijn. Het powermetalverleden wordt nog steeds grotendeels genegeerd, terwijl van bijvoorbeeld Ghost Opera (2007) weer dezelfde vier songs voorbijkomen, plus nog eens twee songs die louter als bonustracks op enkele (her)uitgaves van dat album verschenen. Bij het publiek gaat alles er echter in als zoete koek. Zelf vermaak ik me ook uitstekend, alleen had ik vooraf op wat meer verrassingen gehoopt.

Net als op de plaat geeft Karevik (vocaal) op het podium een puike Khan-imitatie ten beste. Af en toe schiet Karevik mijns inziens echter tekort, zoals op de titelsong van Ghost Opera. Dan bevangt mij toch enige heimwee naar Roy Khan, die voor altijd tot mijn favoriete metalzangers behoort. Wil Kamelot echt toekomst hebben, dan zal de groep Tommy Karevik toch de ruimte moeten geven om zijn eigen stempel op het materiaal te gaan drukken. Zolang een zanger gedwongen wordt om een illuster voorbeeld te imiteren, zal hij in de schaduw van dat idool blijven staan. Op de korte termijn is dit (net als bij Iced Earth) echter een goede aanpak om de trouwe fans binnenboord te houden. Als je Kamelot met Khan een gave liveband vond, dan zul je van deze versie van Kamelot nog steeds genieten. Met als onbetwist hoogtepunt de fantastische afsluiter March Of Mestipho, die een leuke avond tot een spetterend einde brengt.

Tot slot wil ik achtergrondzangeres Elize Ryd (Amaranthe) en toetsenist Oliver Palotai (Sons Of Seasons) nog extra complimenteren. In een tijdperk dat veel bands (ook in het voorprogramma van vanavond) achtergrondzang en toetsenpartijen van een (digitaal) bandje afspelen, laten Ryd en Palotai vanavond zien dat de aanwezigheid van livemuzikanten wel degelijk een grote meerwaarde heeft, voor elk instrument. Zo blijft Palotais met de themamuziek uit de eerste Pirates Of The Carribean-film doorspekte solosectie een leuk tussendoortje, terwijl Ryd niet alleen qua (samen)zang maar ook qua theatrale dramatiek (inclusief verkleedpartijen) het nodige toevoegt.

Setlist Kamelot:
1. Rule The World
2. When The Lights Are Down
3. The Great Pandemonium
4. Veritas
5. Center Of The Universe
6. The Human Stain
7. Drumsolo
8. EdenEcho
9. Song For Jolee
10. Pendulous Fall
11. Sacrimony (Angel Of Afterlife)
12. Ghost Opera
13. Season's End
14. Keyboardsolo / He's A Pirate
15. Forever

Toegift:
16. Karma
17. March Of Mephisto

[ Terug naar de Concert Reviews ]

Reactie van Wilco op 20-11-2012 om 17:59u


Seventh Wonder een oninteressante band? Je hebt er duidelijk nog nooit naar geluisterd.

Reactie van pos op 20-11-2012 om 22:16u


Hehe mijn eerste reactie ook. Seventh wonder is 10 klassen beter en interessanter dan een standaardbandje als Kamelot. Dat is geeneens een mening maar gewoon een feit.

Reactie van sf op 20-11-2012 om 22:54u


beetje jammerlijke opmerking inderdaad/

Reactie van een Metalfan op 20-11-2012 om 23:07u


Seventh Wonder oninteressant? Wat een onzin lees je hier soms toch...

Reactie van dennis op 21-11-2012 om 04:30u


mooiste is dat als ie de review gelezen had van mercy falls op dezelfde website als waar hij zijn eigen recensie opzet.. dat hij een score van 100/100 had gezien...

Beetje jammer dit...

Reactie van henk op 21-11-2012 om 07:52u


Inderdaad, Seventh Wonder is 100 x beter dan kamelot

Reactie van pos op 21-11-2012 om 08:26u


En hetzelfde zegt hij ook over de vorige band van Stu Block.
Hoe heet dat oninterresante bandje ook al weer ? O ja Into Eternity.
Ja ook geen hol aan inderdaad. Pffff.

Reactie van Metaller op 21-11-2012 om 09:39u


LOL!!! Seventh Wonder blaast Kamelot muzikaal gezien weg!

Ik vind Karevik goed bij Kamelot, maar hoop dat hij zijn werk bij SW voortzet, daar is ie nog veel beter, waar ie dus wel de ruimte krijgt!

Zie alle reacties hier boven


SEVENTH WONDER is wel DEGELIJK INTERESSANT!!

Reactie van s. op 21-11-2012 om 10:32u


Geweldig objectieve concertbespreking.
Twee zeer inventieve bands worden in de review als oninteressant afgedaan. Ongelooflijk dat zulke reviews verschijnen. Misschien toch eerst eens wat meer research doen.

Reactie van Harry op 21-11-2012 om 11:19u


Seventh Wonder is TOP!!! Hoezo oninteressant?? Wat een blunder!

Reactie van Emperor Mordred op 21-11-2012 om 11:51u


Mercy Falls van Seventh Wonder blaast alle andere albums in het genre gewoon weg!

Ik was er enkel bij in Antwerpen en ik vond Triosphere goed.
Xandria vind ik ongeïnspireerd maar ze zijn best goeie livemuzikanten

Reactie van Nicolas op 21-11-2012 om 16:24u


Hoe klinkt Stu Block als Matt Barlow, gast heeft een totaal ander geluid wat goed paste bij Dystopia wat ook een totaal ander Iced Earth geluid laat horen namelijk, toch maar nog een keertje luisteren zeg ik, verder snap ik de "oninteressante" opmerking over SW persoonlijk wel, het is gerust goed maar wel achterhaald en totaal niet populair, zit verder gerust wel potentie in maar het komt er mijn inziens nog niet bepaald uit wat resulteert in een band die klinkt als al vele bestaande bands alleen iets saaier.

Reactie van kef op 21-11-2012 om 17:14u


Seventh Wonder twee maal op ProgPower gezien, geweldige band!

Reactie van Ruben op 22-11-2012 om 16:10u


Toch wel interessant dat je duidelijk hoort wat de voorkeur is van de persoon die dit schrijft. Er ligt duidelijk een vooraf ingebeelde negatieve lading rond zijn mening over Karevik. Ik was er zelf bij, maar ik heb zeker erg genoten. Ook vind ik dat Karevik fantastisch kan zingen en zeker zijn eigen stemgeluid bij vlagen goed laat gelden. (Je moet je wel bedenken dat Silverthorn al geschreven was/werd, met Khan nog IN de band...).

Verder vind ik Seventh Wonder een geniale band, dat muzikaal absoluut niet oninteressant is. Wat mij betreft een treurige opmerking!

Reactie van Lennert op 23-11-2012 om 10:54u


Ik ga toch even mee in de stroom van ''Seventh Wonder een oninteressante band??'' verontwaardiging, dit is absoluut onjuist.

Reactie van Metalgast op 24-11-2012 om 12:40u


Tjong......Seventh Wonder is briljant.

Reactie van Kazar op 25-11-2012 om 18:48u


@Ruben
"...Verder vind ik Seventh Wonder een geniale band, dat muzikaal absoluut niet oninteressant is. Wat mij betreft een treurige opmerking!"

Helemaal mee eens!

".. (Je moet je wel bedenken dat Silverthorn al geschreven was/werd, met Khan nog IN de band...)..."

Bovenstaande is echter niet het geval: ''Silverthorn'' is (bijna) helemaal geschreven nadat Tommy bij Kamelot was ingelijfd.