Drie kwartier lang rock n’ roll zoals het hoort, alsof de jaren zeventig herboren zijn. Airbourne bewijst dat het kan. Met ‘Stand Up For Rock N’ Roll’ is de toon gezet. De band speelt hard, met overtuiging en krijgt het merendeel van het publiek op de hand. Natuurlijk staat hier gewoon een AC/DC rip off op het podium, maar zolang het degelijk is, en AC zelf met niets op de proppen komt, gaat het er in als zoete koek. De stoere rock lijkt de meeste mensen wel te bekoren en zanger en leadgitarist Joel O’Keeffe eist de nodige aandacht op wanneer hij tijdens een solo het publiek induikt en het tot boven op de bar achter in de zaal weet te redden. Puik optreden!
Het wachten op Black Stone Cherry duurt lang. Ombouwen, soundchecken, het duurt bij elkaar bijna een uur. Maar tegen een uur of tien zijn ze er toch eindelijk. ‘Here comes the raaaaaaain!’ Met Rain Wizard zet BSC een erg goede set in, eentje waarvoor de meeste mensen vanavond gekomen zijn. Het geluid is, net zoals bij Airbourne, erg goed, en snoeihard. ‘How do you feel, baby!?’ is de retorische vraag die zanger en gitarist Chris Robertson de zaal stelt. De band speelt net als hun voorprogramma erg strak, heeft een prima sound en speelt een uitstekende set. Eentje waarin ook ruimte is voor wat nieuwere nummers. Robertson steelt de show met zijn volle stemgeluid en zijn prima soleerwerk. Op een avond als deze blijkt dan toch dat een band als BSC meer te bieden heeft dan Airbourne, wat niet wegneemt dat deze ook uitstekend speelde. Al met al een prima avond met twee bands die kwamen met de intentie om de boel plat te spelen, en dat ook deden. Volgende keer weer? Jazeker.
