Vanden Plas, Riverside en The Aurora Project
Op 15-9-2006, in Podium, Hardenberg

Een review door Jeroen

Met een heel aantal concerten trekt de package van Vandenplas, Riverside en The Aurora Project door de Lage Landen en uit de bezoekersaantallen is op te maken dat de meer progressieve contreien van metal en rock weer in populairiteit toenemen. Met op het programma één van Neerlands grootste beloften op prog rock gebied en twee grootmachten die hun status al enige jaren waar maken is dat ook niet verwonderlijk. Hoewel het qua naam Progmetalfest een festival lijkt te betreffen, kunnen we daar met slechts drie bands niet echt van spreken, maar wat kwam was een memorabele avond, met enkele onvergetelijke momenten.

Het begin van de avond is nog opmerkelijk rustig qua bezoekers. Langzaam maar zeker druppelen de bezoekers echter binnen, zodat er toch al een groep liefhebbers voor het podium staat als één van de beste prog bands uit Nederland de buhne bestijgt. Het is aan The Aurora Project om de avond te openen en het mag gezegd worden, dat doet men met verve. Het materiaal van de vorig jaar verschenen cd Unspoken Words voert uiteraard de hoofdmoot binnen de set en opvallend is het uitermate losse doch strakke spel. Met veel plezier en spontaniteit werkt de band zich door de set. Krakers als The Event Horizon en The Betrayal doen het uiterst goed bij het publiek. Het geluid is erg goed en hoewel het podium dankzij de opgestelde apparatuur en bandleden aardig vol lijkt, is er verder geen sprake van enig visueel minpunt. Zanger Dennis maakt zijn status van rijzende ster dubbel en dwars waar en gitarist Remco ontpopt zich als een jonge David Gilmour. Zowel de ingetogen als wilde solo's gaan er in als koek. Ook de rest van de band is uiterst goed op dreef, dat mag absoluut niet vergeten worden.
Wellicht is de band vandaag de dag nog opener, men zou in de toekomst nog wel eens tot veel grotere hoogten kunnen stijgen.

De band waar de meesten mensen voor gekomen zijn is toch wel het Poolse Riverside. Deze band heeft zich in korte tijd weten op te werken tot de ere divisie van de progressieve rock en metal. Volledig verdiend als je het mij vraagt, want de indringende mix van Pink Floyd, Opeth en Porcupine Tree elementen met daarover een flinke eigen saus is op z'n zachtst gezegd indrukwekkend te noemen.
Het optreden gaat bij mij persoonlijk in de boeken als één van de meest memorabele die ik ooit heb mogen aanschouwen. Alles klopt aan het optreden. Van de fantastische zang en baspartijen van de excentrieke zanger Mariusz tot aan de werkelijk tranentrekkend schitterende soleerpartijen van gitarist Piotr Grudziñski. Ook de rol van de andere bandleden mag zeker niet worden vergeten, maar vooral de gitarist steelt op elk moment de show. Nauwelijks bewegend in zijn vierkante meter tovert hij de één na de andere betoverende solo uit zijn instrument. Zichtbaar geroerd door al het moois zijn tussentijdse donderende ovaties vanuit het publiek het beste wat je de band kan geven. Het is onmogelijk om hoogtepunten afzonderlijk te noemen, omdat het optreden één groot hoogtepunt is, zowel vanuit subjectief als objectief oogpunt. Vanzelfsprekend spiekt men het meeste op het laatste album Second Life Syndrome en de nummers worden elke keer weer op bijzondere wijze vertolkt. Een magistrale show dat doormiddel van functioneel licht en fantastisch geluid een diepe indruk op ondergetekende wist achter te laten. De beste prog band van het moment? Absoluut, geen twijfel over mogelijk.

Als naderhand Vandenplas het podium betreedt is het aantal bezoekers al enigszins geslonken. Geen reden voor de band om er niet tegenaan te gaan. Dat doet men op zo'n luide wijze dat ik onmiddelijk spijt heb de oordopjes te hebben thuis gelaten. Het geluid is oorverdovend en de normaliter interessante muzikale nuances verzuipen de eerste helft van het optreden haast volledig in de onzuivere mix. Na een aantal nummers zijn de onzuiverheden weggewerkt en uiteindelijk kan de band alsnog terug kijken op een redelijk geslaagde show. Hoewel het geluid de gehele set keihard staat, moet absoluut gezegd worden dat de nieuwe complexe nummers van het laatste album Christ 0 er al strak in zitten. Nummers als Shadow I Am en de bloedmooie ballad Fireroses Dance worden vol overgave vertolkt en vooral de zang van Andy Kuntz valt positief op.
Helaas dus geen perfect optreden, maar ook zeker niet slecht, zoals sommige aanwezigen beweren.

Een avond om te koesteren in de herinnering naar mijn bescheiden mening. In Podium gingen indrukwekkende instrumentbeheersing, pure emotie en verbazingwekkende muzikaliteit hand in hand en bezorgden menig aanwezige een geweldige avond.
Na afloop zijn aan de overkant van het Podium gebouw nog de tonen te horen van een feestje waar simpele Nederlandstalige deuntjes de sfeer dienen te scheppen, maar het kan bij mij slechts rekenen op hoongelach. Op en top werkelijk muzikaal en emotioneel was deze avond. En zoals het cliché wil.. A Night to Remember..