Omdat Fall Of Serenity deze tour plots ontviel, moesten de Polen van Shadows Land de spits afbijten. Zich in overtuigende houding opstellend opende de band met The Absolute , afkomstig van het nieuwe album Terminus Ante Quem, dit jaar vers op de markt. Een duidelijk gegeven, evenals de trots van de stamvaders, want de hele set van Shadows Land bestond vrijwel enkel uit nieuwe nummers, waarop de van Ante Christum (Natum) afkomstige Last Way een eenzame uitzondering vormde.
Maar helaas heeft de solide houding en hoogmoedige podiumaankleding het optreden slechts gering kunnen redden. Want muzikaal was de vertoning matig, het spel onstrak, waardoor de nummers rommelig oorden en de wervelende plank degelijk missloegen. Aan het geluid lag het deze keer niet noodzakelijk, met name de muzikale prestaties waren een bron van ergernis bij de toegestroomde belangstellenden. Toch vreemd dat zo`n band niet voldoende op elkaar ingespeeld is, daar deze tour alweer even loopt en Shadows Land niet recentelijk de kokosnootpalm heeft verruild voor de vaste grond en brute schoen.
Een persoonlijk minpunt vond ik eveneens bij de grunts, waarvan het geluid mij weinig aanstaat. Bij ruige muziek (strak of niet) moet overweldigend gebulder, geen schor geschreeuw.
Nouja, al met al duurde het optreden van Shadows Land niet al te lang, waarvan het begin overigens ruw verstoord werd door een impotente microfoon. Nummers die eveneens gespeeld werden waren: The Energy Of Masses, And The Master Says..., Efface Yourself, Hunger Of Infinit en Narcotic Vision.

Het Zweedse Spawn Of Possession was een band waar ik naar uitkeek. De laatste keer dat ik deze energieke podiumratten aan het werk heb gezien was op het Rotterdam Deathfest in 2004, waar ze een uitstekend optreden verzorgden nadat ze het jaar ervoor een uitstekend Cabinet hadden uitgebracht. Technische death in een modern doch robuust jasje.
Dit jaar was het wederom de tijd voor een nieuwe mijlpaal en kan een promotietour niet achterblijven. Dus, dames en heren, Spawn Of Possession is presenting Noctambulant.
Nu moest ik wel concluderen dat ik sinds het laatst geziene optreden van deze band een overenthousiast livebeeld heb gekoesterd, welke na deze recente speelavond enigzins bekoelde. Nog altijd vond ik Spawn of Possession sterk uit de hoek komen, maar was de band in mijn ogen veel te gefocust op technisch gepiel boven een machtig geheel en was het boegbeeld Jonas Renvaktar wat te ouwehoerig. Tussen de nummers door voorzag hij het publiek van een hoop blabla wat mij op den duur te overbodig werd. De nieuwe nummers Lash By Lash, By A Thousand Deaths Fulfilled en Sour Flow (opgedragen aan de nieuwe vrienden van Hate Eternal) klonken live wat minder technisch-geforceerd, losser, spontaner, de uitbarsting was intenser en dat was een welkome afwisseling voor de wat volumieus terughoudende Swarm Of The Formless en Hidden in Flesh. Ik denk dat Spawn Of Possession live wat gepluk moet inleveren voor wat meer capaciteit waardoor de balans net wat evenwichtiger wordt en de band oneindig knalt.
Maargoed, desalniettemin een prima oprteden met Church Of Deviance als hekkensluiter.

Hate Eternal for the last, Hate Eternal for the best. Godallesodemieters, nu het tijd werd voor Hate Eternal vulde de lucht zich met merkbare agitatie. Hate Eternal hebben we niet eerder op een matig optreden kunnen betrappen.
Nu moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat ik op cd geen al te hoge pet van deze band op heb. Het rost, het is wel aardig, maar met een overkill aan i.m.o. zoveel betere bands komt Hate Eternal zelden aan bod hier, hoewel de platen er wel staan. Maar live, live is het, dames en heren, totaal een ander koek.
Hate Eternal bestaat niet uit gecompliceerde jongens. Staan en spelen, dat is het motto. Hoewel je "spelen" beter kan verruilen voor "bombarderen", daar Hate Eternal een ware kanonnerie aan bikkelharde noten ontketende. De prestaties waren zonder meer bovengemiddeld, waarmee Hate Eternal beslist geen pleefiguur sloeg. Integendeel, de titel van de beste band van die avond was wat mij betreft verzilverd.
De nadruk lag uiteraard op het vorig jaar verschenen I, Monarch. Hate Eternal opende de set met het daarvan afkomstige Two Demons en gedurende de set kwamen ook Behold Judas, The Victorious Reign, Sons Of Dakness, To Know Your Enemies en het titelnummer voorbij gedonderd. Conquering The Throne werd vertegenwoordigd door Dogma Condemned en By His Own Decree en van King Of All Kings werden Servants Of The Gods, The Obscure Terror, Powers That Be en wederom het titelnummer voorgeschoteld. De laatste was overigens een zeer geslaagde toegift die Hate Eternal na Sons Of Darkness nog kwam afleveren.
Met een voldaan gevoel blik ik dus terug op een wederom geslaagde avond, een ontzettend sterk optreden, een prima geluid en een gemoedelijk samenzijn van tuig onder elkaar. Proost.

Spawn of Possession: