Om iets over half negen trapte Elexorien af in een inmiddels goed gevulde zaal waar de stemming ook lekker in leek te zitten. Een goed gekozen voorprogramma want met hun mix van folk en vikingmetal wisten de 3 heren en 2 dames (hun kersverse gitarist Wolve had de band deze avond tot publiek gemaakt, maar er werd wel een nummertje aan hem opgedragen!) de Goudvishal een aardige warming-up toe te dienen. Het geluid stond (weer eens) ietwat te hard waardoor niet alle muzikale aspecten (met name de bas, wat echt spijtig was, en zangeres Iné viel zo nu en dan ook even weg in het voordeel van de drums en gitaar) even goed hoorbaar waren. Maar dat buiten beschouwing gelaten klonk het geheel bepaald niet onaardig en was de band goed gemutst. Aan de podiumpresentatie schortte zo hier en daar nog wel het 1 en ander. Zo was gitarist/vocalist Lainedil duidelijk het visuele boegbeeld van de band en gooide hij ongelimiteerd zijn haar en gitaar in de strijd om het publiek te amuseren. De rest van de band stond er wat stijfjes bij (hoewel Iné nog wel enkele dappere uitspattingen had ondernomen). Pas tijdens het laatste nummer "Dryads & Trolls" (duidelijk dé publieksfavoriet) leek de gehele band eindelijk goed los te komen. Jammer dat uitgerekend tijdens dit nummer de toetsen het even lieten afweten om vervolgens overigens snel weer op rails gezet te worden waardoor "Dryads & Trolls" alsnog een mooie afluister is geworden.

Met de fantasierijke metal van Elexorien nog maar net achter de kiezen stond menig bezoeker inmiddels alweer voor het podium te dringen om de Arnhemse Bolthorn een warm welkom te heten. Deze mannen staan vanavond garant voor de heavy shit want een ieder die bekend is met deze band weet dat geen hoempafolknootje uit komt. De nadruk ligt bij Bolthorn op black- en deathmetal en hoewel het voor de band een thuiswedstrijd was, haalde Bolthorn muzikaal het onderste uit de kan en hun zware klanken vulden de bomvolle zaal. Nadat de Goudvishal eerst flink met een grote portie rook werd geïnjecteerd ging het buldergeweld van start. En ja, dat was best lekker, even wat doorgassende (zelfs de nummers die door vocalist Rowan als "ballades" - al niet grappend - werden aangekondigd, wisten ten slotte altijd nog even flinke vaart te maken) rosherrie. Toch viel Bolthorn totaal niet uit de toon want hoewel hun muziek een flinke tik zwaarder is dan van Elexorien en Korpiklaani, hadden de noten ook wel iets mythisch, mysterieus en kregen we gaandeweg ook de cleane klanken van Rowan's stem voorgeschoteld. Jammer alleen dat het ook bij deze band een beetje aan podiumpresentatie ontbrak. Hoewel Rowan en drummer Joost zich het podium nog heel degelijk eigen konden maken, maakte de band een nogal ingetogen indruk wat spijtig is aangezien zulke muziek werkelijk om losgeslagen podiumactie schreeuwt. Het publiek vond het overigens allemaal wel best en er werd dan ook luidkeels meegebruld, meegebangd en men werd ook al op een voorzichtig duwtje getrakteerd. De nieuwe nummers die Bolthorn speelde maken mij overigens heel nieuwsgierig naar de aankomende full-length.

Na de laatste noten van Bolthorn was de spanning om te snijden. Men dromde gebroederlijk voor het podium in afwachting op wat er nu ging gebeuren. Een groot gewei verscheen aan de microfoonpaal en de Korpiklaani's beklommen de planken om hun spullen strijdklaar te maken maar verdwenen vervolgens weer uit het zicht. Het podium bleef leeg (afgezien van een drumschroevende medewerker) en menig bezoeker wierp steeds vaker een nerveuze blik op het horloge/gsm. De avond was immers al flink uitgelopen en zoals menig concertbezoeker weet is de NS (zeker door de weeks) alles behalve je beste vriend. Al met al begon Korpiklaani pas 5 voor 11 aan hun show (volgens het aanvankelijke schema zou de band 10 over 11 de stekker er uit trekken) waardoor veel mensen gedwongen werden om vroegtijdig de benen te nemen en af te druipen richting het station. En met tegenzin want vanaf de eerste noten van "Journey Man" werd het duidelijk dat dit optreden de geschiedenis in zou gaan als enerverende show vol energie, enthousiasme en plezier. Gehuld in hun toendra-outfitts zweepte de bandleden het publiek op en met name zanger Jonne kon onmogelijk halt houden en stuiterde gelijk een geslachtsrijpe spiesbok rond zijn microfoon.

Het was al duidelijk dat Korpiklaani dé band van de avond ging worden maar toen "Hunting Song" werd ingezet brak de gekte pas echt goed los. De pit bereikte een kolkend hoogtepunt, het zweet klotste iedereen om de oren en het dak ging (wederom) de lucht in. Vanzelfsprekend was de setsamenstelling nadrukkelijk toegespitst op het laatste album "Voice of Wilderness" en behalve "Wooden Pints" en "Before the Morning Sun" (en wat muziekstukjes afkomstig van "Spirit of the Forest") waren alle gespeelde nummers daar van afgekeken. Gezien de al uitgelopen speelschema trapte de band flink op gas maar dat gaf niet. Uitgeput maar voldaan kon het autorijdend- of in Arnhem wonend volk na afloop stuitered huiswaards keren. "Ayayayaya, hunting is going on, we are a part of the wilderness...!"