Metalfan.nl - Metal nieuws, reviews, interviews en meer...

18-08-2019

Nile - At The Gate Of Sethu
Jaar van release: 2012
Label: Nuclear Blast Records

Nile - At The Gate Of Sethu

Als eens in de zoveel tijd de farao’s van Nile uit hun tombes kruipen, spitsen alle onderdanen in het koninkrijk der extreme metal de oren. Van deze death metal-kunstenaars weet je inmiddels wat je verwachten kan: Amerikaanse death die onlosmakelijk verbonden is met Egyptische thematiek. Toch is elk album dat artistiek brein Karl Sanders en de zijnen voortbrengen duidelijk te onderscheiden en het beluisteren ervan daarom een beleving op zich. In Their Darkened Shrines (2003) was heel sfeervol, Annihilation Of The Wicked (2005) was bruut en technisch, Itypahllic (2007) deed een poging om de Egyptische elementen in de brutaliteit te verweven maar oogstte vooral veel kritiek wat betreft de productie. Op Those Whom The Gods Detest (2009) leken alle puzzelstukjes in elkaar te vallen. Het was de plaat die velen overhaalden tot Nile-fanschap. De brutaliteit was meer dan ooit in een sfeervol kader geplaatst en de songs waren stuk voor stuk pakkend, zelfs meebrulbaar! (Arra! Arra! Dagon! Dagon!)

Nadeel van zo’n compleet album is dat Nile de lat erg hoog legde voor in de toekomst. Zou Nile dit kunnen evenaren, laat staan overtreffen?

De eerste tonen van At The Gate Of Sethu geven een prettig vertrouwd gevoel, want het is weer onmiskenbaar Nile dat de luisteraar tegemoet dendert. Hectische rifjes, druk drumwerk en het gebrul van Dallas Toller-Wade en Karl Sanders. Hetzelfde gevoel krijg je ook als je een blik werpt op de tracklist: de woordenstrengen zijn weer onnavolgbaar complex.

Er vallen ook gelijk nieuwe ingrediënten in de gebruikelijke receptuur op. Allereerst heeft Nile nog nooit zo helder geklonken als op dit album. De kritiek die Ityphallic te verduren kreeg vanwege de modderige productie is nu totaal niet relevant meer. Deze sound is misschien zelfs iets té plastisch.

Karl Sanders laat zijn ultiem diepe putgrunt meer horen dan op het vorige album. Een fijn accent naast Dallas’ gesnauw. Er wordt minder geblast: het drumwerk van George Kollias roept nog steeds het beeld op van een demoon met duizend benen en armen, maar meer dan ooit tevoren speelt hij in dienst van de songs. Zijn spel is gevariëerder en meer grensverleggend dan ooit tevoren, met veel fijne fills en verrassende uitstapjes. At The Gate Of Sethu bevat veel thrashtempo’s. Riffs krijgen meer kans om te ademen, voor zichzelf te spreken, in plaats van bedolven te worden onder de blastbeats. Nile lijkt de lat ook nog hoger gelegd te hebben wat betreft tempowisselingen. Wanneer die blastbeats van weleer namelijk de kop opsteken, doen ze dat op totaal onverwachte momenten, wat de impact alleen maar vergroot. Ook de zuivere zang die The Fiends Who Come To Steal The Magick Of The Diseased verrast, maar komt de variatie ten goede . De verschillende intermezzo's in de stijl van Karl Sanders' solowerk dragen daar ook aan bij.

Al deze factoren leveren een totaalbeeld dat op zijn zachtst gezegd episch te noemen is. Grootste prestatie op At The Gate Of Sethu is dat Nile er nog nooit eerder zo goed in geslaagd is de sfeer van de Egyptische mythologie op de luisteraar over te brengen. Andere kant van de munt is dan wel dat dit album geen duidelijke brute stamper als Lashed To The Slave Stick of Black Seeds Of Vengeance kent. Het album vormt meer een totaalbeeld, een vertelling met meerdere hoofdstukken die in elkaar grijpen.

Tot slot is het artwork ook prachtig. De Griek Seth Siro Anton, die eerder magnifiek werk voor Exodus, Soilwork en zijn eigen Septic Flesh leverde, heeft de duisterste kant van Nile weten te vangen in een krachtig beeld.

At The Gate Of Sethu uitroepen tot het meest geslaagde Nile-album tot nu toe is wat voorbarig. Wat wel nu al vaststaat is dat Nile hiermee eén van de death metal-hoogtepunten van 2012 aflevert.

Tracklist:
1. Enduring The Eternal Molestation Of Flame
2. The Fiends Who Come to Steal The Magick Of The Deceased
3. The Inevitable Degradation Of Flesh
4. When My Wrath Is Done
5. Slaves Of Xul
6. The Gods Who Light Up The Sky At The Gate Of Sethu
7. Natural Liberation Of Fear Through The Ritual Deception Of Death
8. Ethno-Musicological Cannibalisms
9. Tribunal Of The Dead
10. Supreme Humanism Of Megalomania
11. The Chaining Of The Iniquitous

Score: 89 / 100

Reviewer: Wessel
Toegevoegd: 20 juni 2012

Koop dit album in

Meer Nile:

[ Terug naar de Album Reviews ]

Nile - At The Gate Of Sethu
Reactie van Metalfuel op 20-06-2012 om 10:09u

De vinylversie staat al in bestelling. kan niet wachten.

Nile - At The Gate Of Sethu
Reactie van Sjaak op 20-06-2012 om 14:08u
Score: 80 / 100

"Those Whom The Gods Detest (2009) ....Het was de plaat die velen overhaalde tot Nile-fanschap...." Naast de taalfout is dit een grove misvatting. Ze doen sinds Black Seeds of Vengeance shows voor het zelfde aantal peoples, en ook "Shrines" en "Annihilation" hebben de status slechts bevestigd.
Overigens twijfel ik er niet aan dat de nieuwe ook weer een les in metal is, maar dat je Jon Vesano onvermeld laat is een rare zet. Ook geen vergelijk met het debuut... naja. Ik heb al lang geen review meer nodig om Nile cd's aan te willen schaffen...

Nile - At The Gate Of Sethu
Reactie van Kerala=ok op 20-06-2012 om 19:10u

Deze review heeft mij zeer gesmaakt!

Nile - At The Gate Of Sethu
Reactie van Een Metalfan op 23-06-2012 om 13:27u

eens!

Nile - At The Gate Of Sethu
Reactie van sick op 24-06-2012 om 18:20u

ik ook

Nile - At The Gate Of Sethu
Reactie van Kees op 25-06-2012 om 14:30u
Score: 90 / 100

Verre weg het beste wat ze ooit gemaakt hebben. De vorige albums hebben mij nooit zo kunnen bekoren. Nile was voor mij altijd snel om het snel zijn en totaal onverstaanbare growls. Dit album doet me wat denken aan Melechesh.

Nile - At The Gate Of Sethu
Reactie van Artorius op 07-07-2012 om 14:00u
Score: 80 / 100

Wat mij als eerste opviel, is dat Nile op dit album veel meer dan voorheen de nadruk legt op techniek, en aanmerkelijk minder op melodie. Het album klinkt hierdoor vooral minder episch dan ik van Nile gewend ben. Jammer, want technische deathmetal bands zijn er genoeg, en het was nu juist die epische theatrale sound waar Nile het van moest hebben. Helaas wordt deze technische benadering m.i. niet goed ondersteund door de produktie. Met een vetter geluid had dit album absoluut beter geklonken.

Slecht vind ik dit album zeer zeker niet, en natuurlijk is het prijzenswaardig als een band eens de bakens verlegt. Hierboven werd Melechesh genoemd als vergelijkingsmateriaal, zelf moest ik (vreemd genoeg) soms aan Deathspell Omega denken. Er zijn wel mindere rijtjes om in genoemd te worden.

Op Metal Archives is Nile nu het pispaaltje van de week. Negeer die idioten.

Nile - At The Gate Of Sethu
Reactie van Ayoub op 20-09-2012 om 00:25u

Dank voor de opmerking en link naar het McKinsey rarppot. Hoewel het hier even druk is en ik dus nog niet het hele ding heb doorgespit een korte reactie:- uiteraard ligt alles altijd genuanceerder: dat is een van de weinige zekerheden van het leven. Bij de communicatie treedt echter altijd informatieverlies op, en zolang daarbij de kernboodschap niet geraakt wordt hoeft dat geen probleem te zijn.- het artikel over de Cleveland Clinic ging niet zozeer over de kwaliteit van de zorg, maar over de toegankelijkheid en betaalbaarheid van de zorg. Het rarppot over managementinvloeden op de kwaliteit van de zorg gaat dus over een ander onderwerp.- over het rarppot zelf: dit rarppot is geschreven door twee mensen van McKinsey, betaald door McKinsey (al staat er nergens een colofon in over de precieze taakverdelingen tussen de auteurs, geldschieters etc) in samenwerking met een paar mensen van de LSE. Het is ge9e9n wetenschappelijk rarppot. De methoden van onderzoek staan niet of nauwelijks beschreven. Ondanks de vele prachtige grafieken blijft het een onderzoeksrarppot gesponsord door een bedrijf dat graag managementtrainingen geeft: wij van WC eend adviseren WC eend.- de eindconclusie van het rarppot is niet alleen een open deur, maar heeft bovendien weinig te maken met het artikel. Sterker nog: het idee dat een groot, goed georganiseerd en op keiharde (management-achtige) wijze implementeren van marktprincipes gestoeld ziekenhuis de beste topklinische zorg verschaft is de basis van het verhaal over Cleveland Clinic. Echter, het is juist onmogelijk om f3veral ter wereld alleen maar topklinische zorg te leveren: Amerika besteedt jaarlijks 15 procent van het BBP aan zorg, en heeft nog steeds een hoop matige ziekenhuizen waar half/onverzekerden matige zorg krijgen. - het idee dat een efficiebntere organisatie ook betere zorg levert is uiteraard logisch, en wat dat betreft is er in Nederland zeker wat te winnen. Of marktwerking daarbij de ultieme oplossing is durf ik te betwijfelen: marktwerking zorgt niet per definitie voor een hogere medisch-inhoudelijke kwaliteit van zorg (hoewel misschien wel voor een hogere kwaliteitsperceptie bij de patiebnt: het klant-is-koning-principe). In de Cleveland Clinic worden mensen bij de eerste pijscheut platgespoten met morfine, iets wat medisch-technisch niet per definitie als good clinical practice wordt gezien (morfine heeft nare bijwerkingen), en het direct door alle scanners halen van iedere patiebnt kan wel de dood van een paar uitzonderlijke patiebnten voorkomen, maar stelt vele anderen bloot aan ioniserende straling met potentieel onaangename late effecten. Bovendien zie je aan het voorbeeld van het niet hebben van een toplevel trauma-opvang dat juist zulke grote, marktgerichte klinieken managementstrategieebn toepassen om hun eigen winst te maximaliseren, en niet primair om het belang van de patiebnt of bevolking te dienen.Ook deze reactie is uiteraard niet 100% genuanceerd, maar ik hoop dat het punt gemaakt is dat marktwerking niet de panace9e is voor ieder (zorg)probleem.

Nile - At The Gate Of Sethu
Reactie van Carlo op 10-10-2012 om 17:58u
Score: 90 / 100

Goed album,NILE stelt nooit teleur !