Metalfan.nl - Metal nieuws, reviews, interviews en meer...

21-09-2019

Bal-Sagoth - Battle Magic
Jaar van release: 1998
Label: Cacophonous Records
Bal-Sagoth - Battle Magic
Quizvraagje: welke band is heroïscher dan Manowar, kitscheriger dan Rhapsody Of Fire en bombastischer dan Dimmu Borgir? Een extra hint: de gemiddelde songtitels steken qua langte zelfs de meest pretentieuze postrockband naar de troon. Het antwoord is natuurlijk Bal-Sagoth, het Britse rariteitenkabinet dat heroïsche saga’s verpakt in epische strijdliederen die totaal ‘over the top’ zijn.

Het laatste wapenfeit van de band stamt alweer uit 2006, maar het is verrassend hoe goed de rest van de catalogus van Bal-Sagoth de tand des tijds heeft doorstaan. Neem nu het alweer uit 1998 stammende Battle Magic, het derde album van deze band. Het album verscheen destijds via het kleine Cacophonous Records, het undergroundlabel waar ook Cradle Of Filth ooit bij is begonnen. Hoewel dit album alweer enige tijd oud is, is Battle Magic nog steeds een aanrader, althans voor degenen die tegen een flinke dosis kitsch kunnen.

Na het korte, instrumentale intro trekt Bal-Sagoth op Battle Magic namelijk al direct alle registers open met het zeer afwisselende, volgepropte Naked Steel (The Warrior's Saga). Manowar zou jaloers zijn op zo’n titel, maar Bal-Sagoth blijft ver weg van muzikale clichés. Zanger Byron Roberts wisselt vakkundig tussen blackmetalscreams en statig voorgedragen teksten en de muziek zelf laveert moeiteloos tussen symfonische black metal, epische heavy metal en overdadige power metal.

Het is des te knapper dat de band erin slaagt om, ondanks die bij vlagen haast clowneske kakofonie aan geluiden (die overigens wel degelijk zorgvuldig geconstrueerd is) eveneens met de ene na de andere pakkende melodie op de proppen te komen. Ondanks de drukte van het album spoken nummers als A Tale From The Deep Woods, Return To The Praesidium Of Ys en het soundtrackachtige, frivole Blood Slakes The Sand At The Circus Maximus dagenlang door mijn hoofd. Zelfs productioneel gezien klinkt Battle Magic zeker niet slecht, hoewel de sound ietwat voller had kunnen zijn.

Zwaar aangezet toetsenwerk, melodieus en sterk gitaarwerk, triomfantelijk getoeter en enerverende tempowisselingen: er valt genoeg te ontdekken op dit album. Het is wellicht voor veel mensen te zeer een allegaartje van allerlei invloeden, maar stiekem vind ik deze Britse belhamels geweldig. Battle Magic is wat mij betreft dan ook een album dat zeker in de kast van de avontuurlijke metalfan thuis hoort. In november 2011 wordt bovendien een drietal albums opnieuw uitgebracht (The Power Cosmic, Atlantis Ascendant en The Chthonic Chronicles). Een perfecte gelegenheid om met deze excentrieke band kennis te maken lijkt mij zo.

Tracklist:
1. Battle Magic
2. Naked Steel (The Warrior's Saga)
3. A Tale From The Deep Woods
4. Return To The Praesidium Of Ys
5. Crystal Shards
6. The Dark Liege Of Chaos Is Unleashed At The Ensorcelled Shrine Of A'Zura Kai (The Splendour Of A Thousand Swords Gleaming Beneath The Blazon Of The Hyperborean Empire: Part II)
7. When Rides The Scion Of The Storms
8. Blood Slakes The Sand At The Circus Maximus
9. Thwarted By The Dark (Blade Of The Vampyre Hunter)
10. And Atlantis Falls...

Score: 84 / 100

Reviewer: Rik
Toegevoegd: 4 november 2011

Koop dit album in

[ Terug naar de Album Reviews ]

Bal-Sagoth - Battle Magic
Reactie van quarlon op 04-11-2011 om 15:07u
Score: 80 / 100

treffende review, maar ondanks dat deze cd zeer goed is blijft hij in de schaduw staan van the power cosmic

Bal-Sagoth - Battle Magic
Reactie van Metalfuel op 04-11-2011 om 21:00u
Score: 80 / 100

Bal-Sagoth is waarschijnlijk een band die niet iedereen goed zal vinden. Ze hebben een heel erg eigen en over de top geluid. Ik vind ze wel erg orgineel, ik heb nog steeds een zwak voor hun debuut - A Black Moon Broods Over Lemuria. Battle Magic is echter ook een prima schijf.

Bal-Sagoth - Battle Magic
Reactie van Jeroen op 06-11-2011 om 17:20u
Score: 85 / 100

Hele gave plaat! Al had de productie wel wat krachtiger gemogen, zoals eigenlijk geldt voor alles vanaf het tweede album van deze heren. Ook vind ik de krijszang nogal lafjes, dat mag best agressiever. Muzikaal geen speld tussen te krijgen.