Het heeft me altijd verwonderd – een CD toren, met daarin allerhande verschillende muziek, allemaal in eenzelfde soort doosje. Doosjes die de al-dan-niet passende naam 'jewelcase' dragen. Het gevoel van een CD die met de minste weerstand soepel z'n parkeerplaats inglijdt is er één van absolute perfectie. Een zachte duw, met 1 vinger, en een zachte 'klunk'. Genoeg ruimte om ze te pakken, genoeg ruimte om ze terug te zetten. AC/DC, Frank Sinatra en Malevolent Creation allemaal netjes geüniformeerd onder elkaar, met een gebruiksgemak waar menig doorgesmeerde jukebox nog een puntje aan kan zuigen. Zoals het hoort. Hoe kleinburgelijk dat ook mag zijn, ik kan er helemaal blij van worden.

Maar zoals altijd heb je dan natuurlijk weer van die mensen die het moeten gaan verpesten. De valse noten in een anders foutloze symfonie. Dan zijn er labels die een slipcase om albums moeten doen. Dan heb je een CD die perfect in een toren past, MAARNEE, er moet een slipcase omheen. Een hoesje van papierkarton. Want dat is mooi. Dat dat ding vervolgens met geen koevoet meer je toren in te krijgen is, tjaa... dat is een ander verhaal. Je wordt voor de keuze gesteld: of de CD met de slipcase gaat ergens naar een andere plek waar de CD geheid ergens achter een kast, plint of stuk aardewerk valt, of je bent verstandig en haalt het kartonnen screpuul eraf waarna je de overgebleven jewelcase bij de rest kan doen. Maarja, dan zit je nog met die lege kartonnen huls... en die slingert dan vaak maar ergens rond, om uiteindelijk bij het vuilnis te eindigen. Laat dat ding dan weg, in vredesnaam.

Maar daar stopt de wapenwedloop niet. Neenee. Zo'n slipcase is nog maar het begin. Want dan is daar nog de vermaarde digipak. Digipak - een codewoord voor 'onhandelbaar stuk friemelkarton waar ergens een CD in zit verstopt'. Want digipaks, al ware het een verdomde natuurwet, passen al helemaal niet in CD toren. En omdat ze er nooit in passen moet je ze ergens in een kast zetten (zodat als je ze wil pakken meteen de hele plank meekomt), of dumpen in een stapel náást je toren... en dan zal je altijd zien dat je altijd de CD wilt luisteren die helemaal ONDEROP die stapel ligt. Daarnaast, omdat die krengen niet van plastic zijn gaan ze er hoe langer hoe kutter uit zien. Er komt scheurtjes in, vouwen, en voor je het weet zit je met een afstands uitvouwbaar kruis waar sommige blekkies ineens een swastika in zien.

Begrijp me niet verkeerd - ergens vind ook ik het wel geil, dat 5 keer openvouwen voordat je bij de CD bent. Maar het is toch geen verrekte stacaravan? Kom, ik ga eens een CD kopen die niet in een toren past, waar ik een gebruiksaanwijzing voor nodig heb, en na een tijdje van ellende uit elkaar valt. Dan ben je van dezelfde categorie als mensen die mint LP's willen kopen en ze vervolgens niet draaien 'want anders wordt de plaat minder waard'. Ik word zo onzettend moe van dat soort jager-verzamelaars. 'Nee, ik laat 'm ingesealed, want dan is'ie meer waard'. Waar koop je nou in vredesnaam een CD voor?

Dat soort piepels haalt dus ook altijd die onmogelijke digipaks in huis. Want dat staat mooi op zo'n lijstjeslijst, zo'n obscuur handgenummerd blok karton waarvan er maar 666 van gemaakt zijn. En dus blijft men ze maken. Allemaal extra poen, dat 'Special Edition' geouwehoer, met dank aan de verpakkingspsychoten en cellofaanfetisjisten. Niks mis mee hoor, heel af en toe hou ikzelf ook wel van zo'n speciaal gelimiteerd goudglinsterend bouwpakket... maar maak ze dan op z'n mínst zodat ze wél in een rek kunnen. Jeweetwel, voor de mensen die wat extra's willen maar de CD's ook daadwerkelijk luisteren. Want als je allerhande origami doosjes in elkaar kan flanzen is er vast ook wel iemand die uit kan vogelen hoe je zo'n kunstwerk niet dikker maakt dan 'n centimeter; zo ontzettend lastig lijkt dat me nou niet.

(Oh, en mocht het lukken... doe er dan geen slipcase omheen. Wel zo handig.)