Metalfan.nl - Metal nieuws, reviews, interviews en meer...

15-11-2018

Anaal Nathrakh en The Flesh
Op 5 november 2018 in Baroeg, Rotterdam
Een review door Sam

Het is niet heel vaak dat Anaal Nathrakh zijn fans verblijdt met een optreden. Maar gelukkig volgt er een (korte) tour ter viering van het uitstekende nieuwe album A New Kind Of Horror. Het eerste optreden van deze tour op het Europese vasteland vindt plaats in Baroeg. Langzaam druppelen de fans naar binnen op deze koude novemberavond. Hoewel het maandag is, dagen toch heel wat mensen op voor dit spektakel van muzikaal geweld.

Anaal Nathrakh in Rotterdam

Het voorprogramma deze avond wordt verzorgd door The Flesh. Deze Nederlandse band maakt crust punk en grindcore en heeft tot nu toe de ep Dweller uitgebracht. Met (ex-)leden van onder andere Herder, Blood Diamond en Feast staan er ervaren muzikanten op het podium. Dat is ook goed te merken aan de muziek. De groovy grindcore wordt goed gespeeld. De muzikanten focussen zich duidelijk vooral op de muziek en staan een beetje statisch op het podium. Het geluid moet in het begin zo nu en dan worden bijgesteld, voornamelijk de gitaar en de microfoon van de tweede zanger. Het publiek vermaakt zich gelukkig goed en de hoofden van een groot deel van de aanwezigen deinen mee. De band houdt de halfvolle zaal goed bezig en warmt al wat nekspieren op. Na een kortere set dan op de planning staat, stopt het optreden abrupt en komen de artiesten het podium af.

Dit betekent dat er meer tijd zit tussen The Flesh en Anaal Nathrakh dan de bedoeling is. Nadat de eerste band het podium heeft afgeruimd, kan het publiek de (gast)muzikanten van Anaal Nathrakh hun soundcheck zien doen. Wanneer het podium voor een poosje leeg is, beginnen de eerste klanken van de uitgerekte intro The Road To…. De band komt het podium op en zanger Dave Hunt haalt een microfoon uit zijn zak en sluit die aan terwijl de andere bandleden de intro verder spelen. Hierna volgt Obscene As Cancer van het nieuwe album. De energie spat van de band af, maar ook de aanwezigen doen vol overtuiging mee. Na Monstrum In Animo wordt opgeroepen dat er stagedivers welkom zijn op het podium, maar deze vraag lijkt vooralsnog aan dovemansoren gericht. Het geluid klinkt goed, al zouden de gitaarpartijen zo nu en dan wat beter gerepresenteerd kunnen worden. Gelukkig wordt dit, naarmate het optreden vordert, opgelost.

Niet alleen Dave neemt de zang op zich, maar ook bassist Drunk neemt een deel van de (extreme) vocalen voor zijn rekening. Dit gebeurt voornamlijk voor of tijdens de zuivere stukken van Dave, waarschijnlijk om de vocalen wat vloeiender te laten lopen. De band is duidelijk heel vrolijk, met als beste voorbeeld Dave Hunt. Dit kan liggen aan de van nature vrolijke inborst van deze Engelsman, maar de kans is groter dat het ligt aan zijn alcoholinname. Wanneer hij niet bezig is om gekrijs of hoge uithalen uit zijn keel te persen, drinkt hij bier. Na Depravity Favours The Bold, waarin hij naar eigen zeggen een Halford-impressie doet, moet hij van de rest van de band even wat medicijnen pakken, waarna hij terugkomt met een volle fles Jack Daniels. De inhoud hiervan zal het einde van de avond niet zien, aangezien alle bandleden hier gulzig van lurken.

Dit heeft eigenlijk alleen maar een positief effect op het concert. De kwaliteit van de muziek gaat er niet op achteruit, en de band zoekt steeds meer contact op met het publiek. Vooral Dave gaat zo nu en dan helemaal uit zijn dak. Hij praat veel tussen de nummers door, maar dit gaat niet ten koste van het tempo van het concert. Hij kondigt Hold Your Children Close And Pray For Oblivion aan met de stelling dat mensen dit het beste werk van Anaal Nathrakh vinden, dus dat het eigenlijk geen zin heeft om door te gaan met leven. Het nummer wordt onder groot gejuich onthaald, en er begint gang te komen in de moshpit. Voordat Forward ingezet wordt, staat de band erbij stil dat het ongeveer honderd jaar geleden is dat de Eerste Werldoorlog ten einde liep. Hierbij wordt verteld dat de heren door Vlaanderen naar Rotterdam reden, wat dit verhaal nog wat extra waarde geeft.

De lichtshow draagt veel bij aan de sfeer. Het is donker, waardoor je om je heen weinig ziet. De voornamelijk witte lampen knipperen snel en gaan mee met de complexe drumpartijen. Ook stroboscopen worden ingezet. Hierdoor onstaat er een heel intense sfeer van silhouetten. De band is zich ook bewust van het effect van deze lichten en wil tijdens Constellation Of The Black Widow liever groene of rode lichten in plaats van witte. Tijdens Bellum Omnium Contra Omnes wordt de wens van de band waargemaakt en komt de eerste stagediver het podium op. Hoewel hij overgehaald is met gratis bier, zijn de heren op toch content dat dit eindelijk gebeurt. Tijdens Forging Towards The Sunset wordt flink gemosht en meegezongen. Voordat de band aan More Fire Than Blood begint, kondigt Dave al aan dat de heren voor een paar minuten van het podium zullen verdwijnen om daarna terug te komen om meer nummers te spelen. En zo geschiedt dan ook.

Na terugkomst wordt aangekondigd dat het vandaag internationale gingerdag is. Een fan uit het publiek ziet dit als aanmoediging gitarist Mick Kenny een zoen te geven, vanwege zijn oranje haar. Het eerste nummer van de toegift New Bethlehem (Mass Death Futures) wordt hierna opgedragen aan Donald Trump en Mick, allebei vanwege hun grote ego. Het laatste nummer van het optreden wordt aangekondigd met een verhaal van de zanger dat hij eigenlijk een hekel heeft aan metal en hij noemt het een sexistisch, regressief genre. Gelukkig geeft hij zelf ook toe hiertoe te behoren. Nadat hij de bekende slogan van George Orwell ("if you want a picture of the future, imagine a boot stamping a human face, forever") naar het publiek schreeuwt, speelt de band het laatste nummer van de avond: Do Not Speak.

Al met al kan men terugkijken op een geslaagde avond. Dave geeft aan dat hij het concert beter vond dan verwacht voor een maandagavond. Later op de avond wordt het wel rustiger in de zaal. Dit is waarschijnlijk te wijten aan het feit dat mensen met het openbaar vervoer weg moeten en zeker niet omdat ze het concert zat zijn. Anaal Nathrakh heeft bewezen dat het de chaotische muziek ook live goed neer kan zetten en het publiek heeft met volle teugen genoten. Hopelijk keren de heren snel weer terug, want ik denk niet dat de fans ooit genoeg krijgen van deze pure agressie gecombineerd met gortdroge, Engelse humor.

Tracklist Anaal Nathrakh:
1. The Road To…
2. Obscene As Cancer
3. Monstrum In Animo
4. Idol
5. Depravity Favours The Bold
6. Hold Your Children Close And Pray For Oblivion
7. Forward!
8. Constellation Of The Black Widow
9. Bellum Omnium Contra Omnes
10. Forging Towards The Sunset
11. More Fire Than Blood
12. New Bethlehem (Mass Death Futures)
13. Do Not Speak

Tracklist The Flesh:
1. Intro
2. Sirens Call
3. Behind The Light
4. Fire Red Gaze
5. Midnight Men
6. Dweller (In The Dark)
7. Black Rain
8. Thrones In The Sky
9. Salax
10. Prey
11. Knife To The Conformist

[ Terug naar de Concert Reviews ]