Metalfan.nl - Metal nieuws, reviews, interviews en meer...

21-01-2019

Evanescence
Op 25 maart 2018 in AFAS Live, Amsterdam
Een review door Jeffrey

Voor de een nostalgie, voor de ander een eerste kennismaking. Voor nog een ander een hernieuwde interesse nadat de band uit oor en oog verloren was. Voor de fans die de band ook in de periode dat de productiviteit een neerwaartse spiraal vertoonde, bleven volgen en steunen een aangename afwisseling ten opzichte van de reguliere optredens. We hebben het over Evanescence, dat vanavond voor een gemêleerd gezelschap in een (binnen no-time) uitverkocht AFAS Live een speciale show geeft. Seated, dus het is vanavond geen kwestie van dansen of headbangen, maar relaxed, zittend luisteren naar alternatieve versies van onder meer Bring Me To Life en My Immortal, met elektronica en een orkest erbij.

Evanescence

De avond in de grote popzaal begint met een ouverture van het orkest dat uit ongeveer twintig musici bestaat. Onder leiding van dirigente Susie Benchasil Seiter spelen de muzikanten klassiekers van onder meer Wolfgang Amadeus Mozart en Ludwig Van Beethoven. Het geluid staat goed afgesteld en het publiek kijkt en luistert met belangstelling naar de professionele uitvoering. Iedereen is respectvol stil en houdt zijn of haar adem in, totdat in een pauze tussen twee nummers iemand moet niezen. Hilarisch, en het levert dan ook gelach en een gezondheidswens op. Vermeldenswaardig is dat de ouverture eindigt met een instrumentale versie van Together Again, het nummer dat dateert van de sessies van The Open Door en is uitgebracht als liefdadigheidsproject voor slachtoffers van de natuurramp in Haïti.

Na de pauze van ruim een half uur betreden niet alleen de klassieke musici het podium, maar ook de reguliere bandleden Troy McLawhorn, Jen Majura, Tim McCord en Will Hunt. Producer Will ‘Science’ Hunt is ook aanwezig. Laatstgenoemde neemt samen met zijn naamgenoot plaats op een verhoging achteraan op het podium. Links zitten de strijkers, rechts de blazers en de percussionisten. Links in het midden staat een grote vleugel waar afwisselend de pianist en Amy op spelen. Helemaal rechts zit een harpiste. Troy, Jen en Tim zitten in het midden achter de frontvrouw om wie het allemaal draait. Ze betreedt als laatste het podium onder luid applaus.

De inmiddels 36-jarige verwelkomt iedereen bij de “very special new journey”. Het publiek wacht belangstellend af wat er komen gaat. Overture staat net als op Synthesis bovenaan de setlist. Het is direct genieten van het ingetogen karakter van de show. Met name de rustige passages komen goed tot hun recht. Als tijdens Never Go Back de drums en elektronica erbij komen, overstemmen deze jammer genoeg de klassieke muziek. Ze komen iets te ruig binnenvallen. Dat verbetert gelukkig wel na een aantal nummers, waardoor End Of The Dream, dat zeer fraai begint met alleen zang en een donkere keyboardtoon, beter in balans is en tot de eerste hoogtepunten van het optreden behoort. In My Heart Is Broken komen de partijen piano en harp harmonieus samen op een prachtige wijze.

Amy neemt een paar keer het woord tussen de nummers. Zo vertelt ze dat de klassieke muziek altijd “a big part of the soul of the band” is geweest en dat ze zeer tevreden is om na veel jaren zoveel mensen te zien tijdens de shows. Ze vertelt dat ze elke dag met een andere “local group of people” samenwerkt. Ze vraagt en krijgt dan ook een luid applaus voor deze muzikanten die vanavond hun taak foutloos uitvoeren. Terwijl de meeste muzikanten er rustig bijzitten, werkt drummer Will Hunt zich in het zweet met een theatrale performance waarbij hij veel trucjes uitvoert.

De setlist bestaat begrijpelijkerwijs met name uit nummers die op Synthesis staan. De tour heet niet voor niets Synthesis Live With Orchestra. Op het album staan meerdere klassiekers, zoals Lithium, dat vanavond met gegil en gejuich ontvangen wordt. Het is een van de tracks die zonder elektronica en drums wordt uitgevoerd. Daardoor kun je de bijdrage van de strijkers- en blazerssectie goed horen en ook de stem van Lee, die steeds beter in de mix komt te staan. Ze maakt meerdere schoonheidsfoutjes, maar stopt veel beleving in haar performance en spaart zich niet. Ook pakt ze de laatste hoge noot van Lacrymosa gewoon, al is het wat aan de zachte kant.

Het ene nummer komt wat beter uit de verf dan het andere als je het vergelijkt met Synthesis. Zo maakt Bring Me To Life meer indruk dan de studioversie en valt op dat het gitaargeluid steviger in de mix staat dan op het album. Tegen die tijd staat het algehele geluid goed afgesteld. De elektronica staat zachter in de mix, het stemgeluid komt beter tot zijn recht en overall is er meer balans, zo blijkt uit Hi-Lo (met mooie lichtshow). Daardoor hoor je ook dat Jen Majura de achtergrondzang goed verzorgt en haar vibrafoon-tonen in Lost In Paradise (met herfstachtige projecties op de achtergrond) komen goed tot hun recht.

Na Your Star (wederom verdient de mooie lichtshow een compliment) richt Amy zich op de toeschouwers met verbindende woorden. Ze heeft het over “sharing brokenness” en “The love is so great between us”. Juist die verbondenheid is een hele sterke factor van het slagen van Evanescence in zowel verleden als vanavond in Amsterdam. Wat volgt, is wellicht hét hoogtepunt van de avond: My Immortal. Hier en daar wordt achtjes meegezongen en meerdere fans houden het niet droog. The In-Between sluit er goed op aan en na Imperfection (waarbij de pianist heel snel het pianospel van Amy overneemt), het andere nieuwe nummer van Synthesis na Hi-Lo, verlaat het omvangrijke gezelschap het podium.

Er volgt nog een toegift, die aanvankelijk een intieme sfeer heeft met Speak To Me en Good Enough. Een mooie versie van Swimming Home maakt een einde aan de avond, die grotendeels tot tevredenheid stemt. Want ondanks het wat ruige geluid van de elektronica, met name in het eerste deel van het optreden, en de schoonheidsfoutjes, is het verder een geslaagde show. De fans vonden het aan het gegil en gejuich te horen fantastisch. Verrassend was het aantal mensen dat zich niet goed had voorbereid en een heel ander optreden had verwacht. Maar degenen die zich wel hadden voorbereid, hebben een relaxte avond beleefd waarin de “reworked versions” doorgaans goed tot hun recht kwamen en beter tot leven zijn gekomen dan op Synthesis. De staande ovatie na afloop is dan ook respectvol en terecht.

Setlist:
Ouverture:
1. La Chasse (Wolfgang Amadeus Mozart-cover)
2. Moonlight Sonata (Ludwig Van Beethoven-cover)
3. Lacrimosa (Wolfgang Amadeus Mozart-cover)
4. Sally’s Song (Danny Elfman-cover)
5. Zelda’s Lullaby (Koji Kondo & Asuka Ohta-cover)
6. Together Again (Instrumental)

Evanescence With Orchestra: Synthesis
1. Overture
2. Never Go Back
3. Lacrymosa
4. End Of The Dream
5. My Heart Is Broken
6. Lithium
7. Bring Me To Life
8. Unraveling
9. Imaginary
10. Secret Door
11. Hi-Lo
12. Lost In Paradise
13. Your Star
14. My Immortal
15. The In-Between
16. Imperfection

Toegift:
17. Speak To Me (Amy Lee-song)
18. Good Enough
19. Swimming Home

[ Terug naar de Concert Reviews ]