Metalfan.nl - Metal nieuws, reviews, interviews en meer...

20-09-2018

Rhapsody Reunion, Beast In Black en Scarlet Aura
Op 23 februari 2018 in Dynamo, Eindhoven
Een review door Lennert
Foto's door Ruud

Eerst scheidden de wegen tussen Luca Turilli en Fabio Lione/Alex Staropoli, toen gingen Lione en Staropoli ook hun eigen gang en vervolgens kwamen Turilli en Lione weer bij elkaar om een afsluitende Rhapsody (Of Fire)-tour te doen. Het is immers twintig jaar geleden dat het debuutalbum Legendary Tales het daglicht zag en de wereld blootstelde aan over the top bombastische, neo-klassieke power metal. Het doet pijn (helemaal omdat we toch merken dat we oud beginnen te worden omdat we de hele discografie actief hebben meegekregen), maar een tof optreden kan de pijn vast wel verzachten. Velen trotseren vanavond dan ook met alle liefde de ijzige kou om deze Italiaanse grootheden nog eenmaal aan het werk te zien.

Op het moment dat ik de zaal binnenloop, is openingsact Scarlet Aura net begonnen. Speuren in een welbekende online metalencyclopedie geeft echter geen uitsluitsel over waar de band vandaan komt en wie er in spelen. De muziek die men speelt, is dan ook wel de lichtst mogelijke variant van power metal, waarbij vooral de aan Doro Pesch denkende vocalen van zangeres Aura Danciulescu opvallen. De songs hebben tevens nog een flinke laag toetsen die vanaf het bandje meelopen, iets dat vanavond bij iedere band het geval blijkt te zijn. De band speelt enthousiast en bij vlagen klinken de gitaarsolo's en zang best lekker, maar het voelt vooral aan als een band die er nog net niet is. Daarvoor klinken de composities toch nog iets te standaard. De Cranberries-cover Zombie is dan weer wel een mooi eerbetoon aan de onlangs overleden Doloros O'Riordan, waardoor het algemene gevoel toch positief is. Het langzaam binnendruppelende publiek gaat er in ieder geval nog best enthousiast mee om en geeft de band nog een vrij behoorlijk applaus.

Op het moment dat Judas Priests Nightcrawler door de boxen schalt, kan het publiek aan de hand van de lyrics horen dat Beast In Black ieder moment op kan komen. Dit internationale gezelschap met Anton Kabanen (ex-Battle Beast) op gitaar heeft al een behoorlijk aantal fans in de zaal en gedraagt zich ook als een professionele act. De kleding, ingestudeerde pasjes en de standaard 'met-zijn-allen-op-een-rij'-gitaarbewegingen ogen in ieder geval vermakelijk en leveren de band ook enthousiaste reacties op. Voor de tweede maal vanavond komen de toetsenpartijen van een geluidstape, maar nu valt het toch op dat deze een veel integraler onderdeel van de composities zijn dan het geval was bij Scarlet Aura. Sterker nog, op bepaalde momenten zijn de eurohouse-invloeden niet te ontkennen, waardoor het geheel soms toch iets meer weg heeft van een playbackshow dan van een live-optreden.

Ik wil ook weer niet te negatief overkomen, want wat de band brengt, klinkt gewoon goed en gelikt. Yannis Papadopoulis is een uitstekend zanger en de solo's van Kabanen en Heikkinen zijn uitstekend. Bij Crazy, Mad, Insane is het ook genieten geblazen op het moment dat de muzikanten vreemde robothelmen opzetten waarbij op de vizieren de drie woorden uit de songtitel constant voorbij flitsen. Blood Of A Lion is daarnaast ook een fijne track. De single Blind And Frozen daarentegen is me toch net wat te gelikt. Net zoals Battle Beast, maar ook Powerwolf en Sabaton, is Beast In Black gewoon power metal voor de grote massa en is het dan ook niet gek dat Nuclear Blast het debuutalbum wilde uitbrengen. Deze band gaat er wel komen, ook zonder mijn hulp.

Ik moet toegeven dat het concept van een Rhapsody Reunion-tour enigszins vreemd blijft zonder Alex Staropoli op het podum. We hebben met Luca Turilli, Fabio Lione, Patrice Guers, Dominique Leurquin en Alex Holzwarth vanavond in ieder geval wel een kwintet muzikanten dat op een of andere wijze wel iets met de band te maken heeft gehad, maar het gemis van een toetsenist (helemaal wanneer er heel veel toetsensolo's in de muziek zitten) is op een avond als deze toch wat vreemd. Het heeft geen zin om hier lang over door te zeuren, want nadat het intro In Tenebris voorbij is gekomen, gaat de band meteen vlot van start met Dawn Of Victory, Wisdom Of The Kings en The Village Of Dwarves. De endorfineboost slaat meteen aan, helemaal omdat Dawn Of Victory het eerste Rhapsody-album was dat ik in mijn collectie had. Lione is enthousiast en goed bij stem en Turilli speelt de sterren van de hemel op een manier dat ik toch even vergeet dat Staropoli niet aanwezig is.

De fans van de oude dagen kunnen sowieso hun hart ophalen deze tour: er wordt niets gespeeld dat na Power Of The Dragonflame geschreven is. Om het nog mooier te maken, komt wel het complete Symphony Of Enchanted Lands-album voorbij, zij het niet in chronologische volgorde. Het debuutalbum Legendary Tales komt er met een enkele song (Land Of Immortals) ietwat karig vanaf, maar voor de rest krijgen we een mooie gebalanceerde set waarbij vooral Symphony Of Enchanted Lands (prachtig gezongen intro!) en The Wizard's Last Rhymes opvallen. In de vorm van Andrea Bocelli's Con Te Partirò krijgen we nog een sympathieke verrassing. Waarschijnlijk zal niemand de tekst kennen (naast me zingt onze fotograaf al "spinazie" mee tijdens het refrein), maar het zorgt voor een verbroederende sfeer in de zaal. Een ander sympathiek moment is er op het moment dat de goedgemutste en enthousiaste Lione een paar anekdotes ophaalt over homo universalis Christopher Lee (R.I.P. - in ieder geval tot we het bloed van een maagd op zijn graf druppelen natuurlijk). "De beste man sprak gewoon beter Italiaans dan ik, op een manier zoals Dante Alighiere het bedoeld heeft" lacht de zanger, waarna hij de hoop uitspreekt dat hij vanuit de hemel goedkeurend op ons neerkijkt.

De drum- en bassolo halen een beetje de vaart uit het optreden en wat mij betreft had hier prima nog een nummer van het debuutalbum als Rage Of The Winter of Lord Of The Thunder bij gekund, maar het zijn slechts kleine puntjes. Zolang prachtige anthems als Knightrider Of Doom en Riding The Winds Of Eternity wel gespeeld worden, zal niemand hier echt een grote traan om laten. Vanzelfsprekend krijgen we nog een fijne toegift in de vorm van Rain Of A Thousand Flames, Lamento Eroico en Emerald Sword, waarbij de stagedivers en crowdsurfers (sommigen met tovenaarsmutsen op) hun harten kunnen ophalen. De koek is hierna helaas toch echt op en het besef dat dit waarschijnlijk de laatste keer is dat we deze topband in deze vorm kunnen zien, komt toch harder aan dan verwacht. In ieder geval tot de band over enkele jaren weer eens bijeenkomt op Wacken Open Air.

Setlist Rhapsody Reunion:
1. In Tenebris
2. Dawn Of Victory
3. Wisdom Of The Kings
4. The Village Of Dwarves
5. Power Of The Dragonflame
6. Beyond The Gates Of Infinity
7. Knightrider Of Doom
8. Wings Of Destiny
9. Riding The Winds Of Eternity
10. Symphony Of Enchanted Lands
11. Drum Solo
12. Land Of Immortals
13. The Wizard's Last Rhymes
14. Bass Solo
15. Con Te Partirò (Andrea Bocelli-cover)
16. Holy Thunderforce
Encore:
17. Rain Of A Thousand Flames
18. Lamento Eroico
19. Emerald Sword

[ Terug naar de Concert Reviews ]