Metalfan.nl - Metal nieuws, reviews, interviews en meer...

16-12-2018

Into The Void 2016
Van 21 t/m 22 oktober 2016 in De Neushoorn, Leeuwarden
Een review door Ruud

Sinds enkele jaren heeft Leeuwarden een mooi aantal festivals. Met Into The Grave is het allemaal begonnen, maar al snel volgden varianten op de stoner (Into The Void) en de extreme metal (Into Darkness). Terwijl de stad de herfstkleuren aanneemt, reizen psychonauten en doomsters uit binnen- en buitenland af naar De Neushoorn. De vierde editie van Into The Void is de eerste die twee dagen duurt, maar wel één die wordt getekend door de vele afzeggingen. De organisatie zag de ene na de andere smaakmaker wegvallen, waaronder headliner Orange Goblin, Cough en Hexvessel. Zelfs in de laatste dagen voorafgaand aan dit gezellige doom- en stonerfestival lieten bands verstek gaan. Gelukkig is dit allemaal goed opgevangen en staat er dit weekend een volwaardige line up.

Into The Void 2016

Kort na de aftrap stap ik de grote zaal binnen waar de eerste band staat te spelen. Nu ken ik Hangman’s Chair niet zo heel goed, maar toch was ik er redelijk zeker van dat hun muziek anders klinkt. Dat klopt ook, want, blijkbaar door vertragingen onderweg, spelen zij iets later. Aan Eleanora dus de eer om Into The Void 2016 te mogen openen. Een van de bandleden draagt een shirt van eigen makelij en maakt daarmee de verwarring enigszins ongedaan. Deze Belgen doen goede zaken sinds hun debuut eerder dit jaar verscheen, maar hun sludge is vandaag toch iets te eenvoudig. De zaal is niet bepaald vol, maar dat heeft vooral te maken met het relatief vroege uur. In de paar songs die ik zie, weet Eleanora niet te overtuigen.

Geen hoofdpodium dus voor de Parijzenaren van Hangman’s Chair, maar de zaal is goed gevuld als ik na een snelle hap de Arena binnenstap. Ruim drie jaar geleden tipte Selim Lemouchi me deze band. Op Roadburn kwam ik er niet aan toe om te kijken, maar vandaag staan de zaken er gelukkig anders voor. De doom van dit harige viertal is aan de minimalistische kant, maar het luistert wel vrij goed weg. Vooral de zanger valt op met zijn prachtige klaagzang. Net op het moment dat je je bedenkt dat het wel iets spannender mag, wordt een nieuw nummer ingezet, waarmee veel indruk gemaakt wordt. Kom maar op met dat nieuwe album dan!

Snel door naar het jonge, Amerikaanse trio Elder. Sinds dat geweldige optreden op Roadburn in 2013 boert de band goed. Lore werd vorig jaar goed ontvangen en het is dan ook geen verrassing dat daar het meeste van gespeeld wordt. Songs als Compendium en Legend brengen de zaal met gemak in vervoering. Het geluid is beter dan tijdens de vorige Europese tour en inmiddels druipt de ervaring ervanaf. Hier staat een geweldig team te spelen. Het zware geluid wordt virtuoos gebracht. Terwijl Jack Donovan al bassend bergen verplaatst, zorgt Nick DiSalvo voor de frivoliteit met zijn sterke, vingervlugge gitaarwerk. De vele Elder-shirts laten zien dat veel mensen voor deze band gekomen zijn en dat is volkomen terecht. Elder gaat groot worden en het eerste hoogtepunt van Into The Void is een feit!

Hoewel DOOL waarschijnlijk de nieuwste band op dit festival is, staan hier vele jaren ervaring op het podium. Het debuutalbum moet zelfs nog komen (zal in januari gebeuren). Niemand die echt mee kan zingen, maar het festival is krap twee uur oud en het ware hoogtepunt is er. Nu was ik al op de hoogte van de veelbelovende status van deze band en mocht ik al luisteren (niet zien, de Cul de Sac was bomvol) naar het al ijzersterke oeuvre op Roadburn afgelopen voorjaar. Ik dank Samothrace op mijn blote knieën voor het afzeggen, waardoor de spot naar DOOL ging, wat dit optreden is er een om in te lijsten! Er wordt gedanst en geheadbangd. De muziek laat zich niet in hokjes plaatsen en de invloeden komen overal vandaan. De sfeer van The Devil’s Blood hangt rond dit optreden. Niet zo’n gekke gedachte, aangezien de ritmesectie dezelfde is. Naast me gaat overigens Farida uit haar dak. De eerste single Oweynagat wordt puik uitgevoerd, net als de rest van het materiaal. Van vuige rock tot prachtige psychedelische passages. De muziek kent veel lagen, waardoor ik niet kan wachten tot het album daadwerkelijk zal verschijnen. Ryanne van Dorst en haar mannen scharen zich in de top van de vaderlandse harde muziek. We kunnen eigenlijk naar huis. De lat is dit weekend heel hoog gelegd!

De headliner vanavond is niemand minder dan stonergrootheid Fu Manchu. Bijna dertig jaar gaat deze band inmiddels mee. De beste platen werden in de jaren negentig uitgebracht, maar live heeft het niets aan kracht ingeboet. De directe aanpak van de muziek werkt aanstekelijk op het publiek. Zo druk als het nu is, zal het dit weekend niet meer worden in de grote zaal. In de voorste rijen worden alle krakers meegezongen en de eerste heuse moshpit is al snel een feit. De muziek leent zich er dan ook goed voor. Het publiek smult van krakers als Hell on Wheels, Over The Edge en Blue Tile Fever. Het is een waar rifffestijn, waarbij de energie van de muziek één wordt met die van het publiek. Dit is toch wel één van de beste feestjes van Into The Void.

Black Rainbows staat wat vreemd geprogrammeerd. Deze Italianen zijn prima geschikt als opwarmer voor Fu Manchu, maar zijn al enkele songs onderweg als de headliner van het (hoofd)podium stapt. Het is eenzelfde soort garage rock die gespeeld wordt, alleen zit er veel meer fuzz in deze muziek. Het late uur weerhoudt de muzikanten en de aanwezigen niet om er een feestje van te maken, maar Black Rainbows maakt minder indruk dan Fu Manchu. Misschien slaat de vermoeidheid toe en is dat de reden waarom ik niets memorabels meer hoor in deze set. Met het oog op de lange dag morgen zoeken we de parkeergarage op en sluiten we deze geslaagde dag af.

[ Terug naar de Concert Reviews ]